vrijdag 23 juli 2010

Foto`s Dag 4

Dag 4

Het was een kort nachtje vannacht. Gisterenavond gezellig gebarbecued bij de ouders van Rif. Ik was wel op tijd naar huis gegaan, maar was te onrustig om te gaan slapen. Heb denk ik een uurtje of 4 a 5 geslapen. Weinig zin om op te staan vannochtend, maar blijven liggen was natuurlijk ook geen optie. Gelukkig is Michiel even mee opgestaan om mijn blaren door te prikken, wel zo fijn als een ander dat doet. Toen op naar de start, we hadden vandaag net als woensdag de vroege start. De vroege start ging iets sneller vandaag, maar schoot nog steeds niet echt op. Rond 5.45u konden we starten. Mijn idee voor volgend jaar is de vroege startkaarten (die je maar voor 2 dagen krijgt) op marktplaats aan te gaan bieden, voor de mensen die iedere dag vroeg willen starten. De vroege start is eigenlijk alleen maar vroeg opstaan, lang wachten en levert nauwelijks tijdswinst op. Er zijn altijd mensen die lopen te azen/schooien op de vroege startkaarten, als ze echt willen dan willen ze vast wel wat geld ervoor neerleggen. Rif heeft al ooit een startkaart verkocht voor 3 biertjes, wie weet wat we er nog meer uit kunnen halen. Dan starten we wel een uur later of eigenlijk maar een kwartier, zoals ook vandaag weer het geval was met de mensen die de late start hadden. Geen goed systeem dus.
Weer terug naar het lopen van vandaag. De laatste dag en dat was te merken, de vermoeidheid overheerste. Ondanks dat liep ik de eerste paar uur best wel aardig. Op de dijk richting Linden raakte ik aan de praat met een wandelaar die er wat doorheen zat, we hebben een tijd gezellig gekletst. Hij liep voor het eerst en gaf na een kwartier aan, al een kwartier niet meer aan zijn zere voeten te hebben gedacht en ze dus ook te hebben gevoeld. We hebben een uurtje samen gelopen en hij bedankte mij vriendelijk voor het meelopen. Moet zeggen dat het voor mij ook een goede afleiding was, want mijn voeten deden toch ook flink zeer vandaag. Daarna heb ik even met een Pro Persona collega gesproken, tot aan Linden. Toen was het tijd om Es en Rif weer op te zoeken om bij iemand langs te gaan in Linden, althans dat dacht ik, sommige dingen /plekken zitten na 6 vierdaagses nou eenmaal vast in hoofd gesleten. Alleen was degene bij wie we altijd even gedag zeggen er vandaag niet in Linden. Op naar Beers toen maar, toen kwam ik weer mijn oom Henk tegen, die liep ook nog steeds goed, had alleen zijn nieuwe wandelschoenen ingeruild voor zijn oude vertrouwde werk schoenen, omdat hij last van zijn tenen had in zijn wandelschoenen. In Beers ging oom Henk weer verder en hebben Rif, Es en ik even snel een broodje knakworst gehaald bij de rustpost van het CWZ en zijn daarna doorgegaan naar Annie, ons vaste soepadres. De soep van Annie was weer heerlijk en gaf nieuwe energie. Helaas was die energie na een half uurtje alweer op. In het centrum van Cuijk sloeg de vermoeidheid/pijn van mijn voeten over naar mijn benen. Mijn knieen werden daardoor instabiel en daardoor ook mijn passen. Lekker lopen was het niet meer, we zijn nog een paar keer extra even gaan zitten om mijn knieen (en de heupen van Es) wat rust te geven. De pijn ging niet meer weg, maar de gedachte aan de finsch die eraan zat te komen, maakte alles te dragen.
Rond een 14.30u kwamen we aan op de Via Gladiola oftwel de intocht die 5 kilometer lang is. Het was weer een groot feest, zoals ieder jaar. Halverwege de Via Gladiola, is de Villa Gladiola waar we ieder jaar ingehaald worden door onze naasten. Daarna met mijn handen vol met gladiolen het laaste stuk op naar de finish. Daar kreeg ik mijn 6e beloning een zilveren medialle met een kroontje erop.
Ik kan niet anders zeggen dat deze keer toch echt lekkerafzien was. Natuurlijk had ik wel last van pijn en blaren, maar nog nooit zo weinig als deze keer. Het voor mij de minst zware vierdaagse die ik ooit gelopen heb. We zijn tijdens het wandelen wel tot de conclusie gekomen dat we de 50kilometer van vorig jaar, misschien wel nodig hebben gehad om meer te genieten van de 40 kilometer. Iedere dag hebben we genoten van het moment dat de 50km lopers van ons pacours afgingen om de extra lus/kilometers te lopen "wat fijn dat wij dat niet meer hoeven". Ook heb ik weer meer deel uitgemaakt van alles buiten het wandelen om, de vierdaagse feesten en gezellig bij anderen naar de lopers kijken.
Het was ook weer erg fijn om samen met mijn vaste wandelmaatjes Rif en Es de vierdaagse te lopen, ze zijn gelukkig wel wat gewend van mij en weten dat ik soms gewoon even moet zeuren en klagen. Heerlijk dat dit kan en mag, maar ook dat ik mijn flauwe en irritante grappen mag maken en natuurlijk allerlei ander lief en leed kan delen. Ook vond ik het weer leuk om deze blog bij te houden, even de dag eruit gooien/verwerken en dit delen met anderen. Het is altijd prettig om steun/reacties te krijgen op mijn 4daagse ervaringen in alle verschillende (digitale) communicatie vormen die er zijn.
Al met al was het dus een geslaagde vierdaagse. Wie weet volgend jaar weer (hoewel ik ieder jaar twijfel, maar toch ook weer mee doe), daar ga ik nu nog niet aan denken. Nu ga ik lekker genieten van mijn prestatie en de welverdiende rust na 4 dagen lekker afzien.

donderdag 22 juli 2010

Foto`s Dag 3

Dag 3

Vanochtend konden we gelukkig een uurtje langer slapen. Dat was wel te merken want ik was erg duf toen ik opstond en moest uiteindelijk haasten om op tijd te komen. Op het moment dat ik weg wilde gaan zag ik een schaduw in ons voorhalletje (of met een mooi woord vestibule), de deur zat dicht en ik zag iets heen en weer bewegen. In eerste instantie begon ik aan mezelf te twijfelen, "is de gekte toegeslagen door de vierdaagse", dus heb ik even staan kijken. De conclusie was toch echt dat ik steeds een schaduw zag bewegen. Ik moet toegeven dat ik als de dood voor muizen en dat soort beesten ben, dus durfde ik de deur niet open te maken. Er zat dus niets anders op dan Michiel wakker te maken, gelukkig kwam hij snel zijn bed uit om mij te redden. Michiel trok heldhaftig de deur direct open en kwam tot de ontdekking welk levend wezen erachter zat. Het was een kikker! Hoe die er komt is een raadsel, we hebben weleens kikkers bij onze vijver, maar de vijver zit achter het huis. Michiel heeft de kikker weer vrijgelaten in zijn eigen natuurlijke habitat.
Toen dus snel naar de start, ik was maar 5 minuten te laat. De start ging gelukkig vandaag erg soepel, we konden zelfs 2 minuten voor de officiƫle tijd vertrekken. Bij de start kregen we weer de ouderwetse knipkaart uitgedeeld omdat de nieuwe polsbandjes toch niet blijken te werken.
Na een uurtje lopen hebben we even heerlijk koffie gedronken bij Patries en daarna ging onze tocht verder richting Malden, Molenhoek en Mook. In Mook hebben we heel even rustig gezeten omdat Es en ik die 80km en die van vandaag toch wel flink in onze benen voelden. Na Mook kwamen we door Middelaar, Plasmolen en Milsbeek. Omdat toen de heuvels inzicht kwamen hebben we even rust genomen. De heuvels zijn voor mij eigenlijk nooit een probleem, gelukkig. Zelfs Esther die normaal niets anders meer kan dan voet voor voet zetten tijdens de bergetappes, had zelfs de energie om tussendoor te gaan bellen, een unicum. Tussendoor zijn we nog even gestopt in Bredeweg om bij Oom Theo van Rif langs te gaan. Na Groesbeek hebben we nog even een soepje gegeten bij de rustpost van het CWZ. Toen was het tijd voor de echte berg etappe, de zevenheuvelenweg. Ik heb Es en Rif al snel gelost en heb in mijn eentje de bergen beklommen. Vooral ook met in mijn achterhoofd dat bij aankomst in Nijmegen er mensen voor mij klaar zaten langs de kant. Ik kon dan ook even rustig gaan zitten toen ik bij Ria aankwam en heb op Es en Rif gewacht. Daarna zijn we doorgegaan naar de Groesbeeksedwarsweg, waar weer bekenden stonden te wachten. Het thema aan de groesbeeksedwars was rood, dus had ik vandaag mn kleding en bril daar op aangepast. Daar heb een tijdje langs de kant gezeten en zitten genieten van de feeststemming die daar hing. Toen snel naar huis en bloggen, want ik ga zo lekker BBQen bij de ouders van Rif.
Ik moet zeggen dat ik wel lekker heb gelopen vandaag. De eerste paar uren waren wel lastig/zwaar, mijn voeten deden (nou ja, doen, maar het lijkt te wennen) flink zeer, alsof ze beurs zijn. De blaren vallen mee ik heb er tot nu toe nog maar 2! Het minst ooit! Weet nog niet of ik vandaag blaren heb gescoord, want ik nog met mn voetje in het badje.
Het valt me allemaal erg mee dit jaar. Maar ja, wat wil je na die 50km van vorig jaar. Dat 6e kruisje ga ik (ongelukken uitgesloten) morgen wel halen. Op naar de Via Gladiola!