vrijdag 23 juli 2010
Dag 4
Het was een kort nachtje vannacht. Gisterenavond gezellig gebarbecued bij de ouders van Rif. Ik was wel op tijd naar huis gegaan, maar was te onrustig om te gaan slapen. Heb denk ik een uurtje of 4 a 5 geslapen. Weinig zin om op te staan vannochtend, maar blijven liggen was natuurlijk ook geen optie. Gelukkig is Michiel even mee opgestaan om mijn blaren door te prikken, wel zo fijn als een ander dat doet. Toen op naar de start, we hadden vandaag net als woensdag de vroege start. De vroege start ging iets sneller vandaag, maar schoot nog steeds niet echt op. Rond 5.45u konden we starten. Mijn idee voor volgend jaar is de vroege startkaarten (die je maar voor 2 dagen krijgt) op marktplaats aan te gaan bieden, voor de mensen die iedere dag vroeg willen starten. De vroege start is eigenlijk alleen maar vroeg opstaan, lang wachten en levert nauwelijks tijdswinst op. Er zijn altijd mensen die lopen te azen/schooien op de vroege startkaarten, als ze echt willen dan willen ze vast wel wat geld ervoor neerleggen. Rif heeft al ooit een startkaart verkocht voor 3 biertjes, wie weet wat we er nog meer uit kunnen halen. Dan starten we wel een uur later of eigenlijk maar een kwartier, zoals ook vandaag weer het geval was met de mensen die de late start hadden. Geen goed systeem dus.
Weer terug naar het lopen van vandaag. De laatste dag en dat was te merken, de vermoeidheid overheerste. Ondanks dat liep ik de eerste paar uur best wel aardig. Op de dijk richting Linden raakte ik aan de praat met een wandelaar die er wat doorheen zat, we hebben een tijd gezellig gekletst. Hij liep voor het eerst en gaf na een kwartier aan, al een kwartier niet meer aan zijn zere voeten te hebben gedacht en ze dus ook te hebben gevoeld. We hebben een uurtje samen gelopen en hij bedankte mij vriendelijk voor het meelopen. Moet zeggen dat het voor mij ook een goede afleiding was, want mijn voeten deden toch ook flink zeer vandaag. Daarna heb ik even met een Pro Persona collega gesproken, tot aan Linden. Toen was het tijd om Es en Rif weer op te zoeken om bij iemand langs te gaan in Linden, althans dat dacht ik, sommige dingen /plekken zitten na 6 vierdaagses nou eenmaal vast in hoofd gesleten. Alleen was degene bij wie we altijd even gedag zeggen er vandaag niet in Linden. Op naar Beers toen maar, toen kwam ik weer mijn oom Henk tegen, die liep ook nog steeds goed, had alleen zijn nieuwe wandelschoenen ingeruild voor zijn oude vertrouwde werk schoenen, omdat hij last van zijn tenen had in zijn wandelschoenen. In Beers ging oom Henk weer verder en hebben Rif, Es en ik even snel een broodje knakworst gehaald bij de rustpost van het CWZ en zijn daarna doorgegaan naar Annie, ons vaste soepadres. De soep van Annie was weer heerlijk en gaf nieuwe energie. Helaas was die energie na een half uurtje alweer op. In het centrum van Cuijk sloeg de vermoeidheid/pijn van mijn voeten over naar mijn benen. Mijn knieen werden daardoor instabiel en daardoor ook mijn passen. Lekker lopen was het niet meer, we zijn nog een paar keer extra even gaan zitten om mijn knieen (en de heupen van Es) wat rust te geven. De pijn ging niet meer weg, maar de gedachte aan de finsch die eraan zat te komen, maakte alles te dragen.
Rond een 14.30u kwamen we aan op de Via Gladiola oftwel de intocht die 5 kilometer lang is. Het was weer een groot feest, zoals ieder jaar. Halverwege de Via Gladiola, is de Villa Gladiola waar we ieder jaar ingehaald worden door onze naasten. Daarna met mijn handen vol met gladiolen het laaste stuk op naar de finish. Daar kreeg ik mijn 6e beloning een zilveren medialle met een kroontje erop.
Ik kan niet anders zeggen dat deze keer toch echt lekkerafzien was. Natuurlijk had ik wel last van pijn en blaren, maar nog nooit zo weinig als deze keer. Het voor mij de minst zware vierdaagse die ik ooit gelopen heb. We zijn tijdens het wandelen wel tot de conclusie gekomen dat we de 50kilometer van vorig jaar, misschien wel nodig hebben gehad om meer te genieten van de 40 kilometer. Iedere dag hebben we genoten van het moment dat de 50km lopers van ons pacours afgingen om de extra lus/kilometers te lopen "wat fijn dat wij dat niet meer hoeven". Ook heb ik weer meer deel uitgemaakt van alles buiten het wandelen om, de vierdaagse feesten en gezellig bij anderen naar de lopers kijken.
Het was ook weer erg fijn om samen met mijn vaste wandelmaatjes Rif en Es de vierdaagse te lopen, ze zijn gelukkig wel wat gewend van mij en weten dat ik soms gewoon even moet zeuren en klagen. Heerlijk dat dit kan en mag, maar ook dat ik mijn flauwe en irritante grappen mag maken en natuurlijk allerlei ander lief en leed kan delen. Ook vond ik het weer leuk om deze blog bij te houden, even de dag eruit gooien/verwerken en dit delen met anderen. Het is altijd prettig om steun/reacties te krijgen op mijn 4daagse ervaringen in alle verschillende (digitale) communicatie vormen die er zijn.
Al met al was het dus een geslaagde vierdaagse. Wie weet volgend jaar weer (hoewel ik ieder jaar twijfel, maar toch ook weer mee doe), daar ga ik nu nog niet aan denken. Nu ga ik lekker genieten van mijn prestatie en de welverdiende rust na 4 dagen lekker afzien.
Weer terug naar het lopen van vandaag. De laatste dag en dat was te merken, de vermoeidheid overheerste. Ondanks dat liep ik de eerste paar uur best wel aardig. Op de dijk richting Linden raakte ik aan de praat met een wandelaar die er wat doorheen zat, we hebben een tijd gezellig gekletst. Hij liep voor het eerst en gaf na een kwartier aan, al een kwartier niet meer aan zijn zere voeten te hebben gedacht en ze dus ook te hebben gevoeld. We hebben een uurtje samen gelopen en hij bedankte mij vriendelijk voor het meelopen. Moet zeggen dat het voor mij ook een goede afleiding was, want mijn voeten deden toch ook flink zeer vandaag. Daarna heb ik even met een Pro Persona collega gesproken, tot aan Linden. Toen was het tijd om Es en Rif weer op te zoeken om bij iemand langs te gaan in Linden, althans dat dacht ik, sommige dingen /plekken zitten na 6 vierdaagses nou eenmaal vast in hoofd gesleten. Alleen was degene bij wie we altijd even gedag zeggen er vandaag niet in Linden. Op naar Beers toen maar, toen kwam ik weer mijn oom Henk tegen, die liep ook nog steeds goed, had alleen zijn nieuwe wandelschoenen ingeruild voor zijn oude vertrouwde werk schoenen, omdat hij last van zijn tenen had in zijn wandelschoenen. In Beers ging oom Henk weer verder en hebben Rif, Es en ik even snel een broodje knakworst gehaald bij de rustpost van het CWZ en zijn daarna doorgegaan naar Annie, ons vaste soepadres. De soep van Annie was weer heerlijk en gaf nieuwe energie. Helaas was die energie na een half uurtje alweer op. In het centrum van Cuijk sloeg de vermoeidheid/pijn van mijn voeten over naar mijn benen. Mijn knieen werden daardoor instabiel en daardoor ook mijn passen. Lekker lopen was het niet meer, we zijn nog een paar keer extra even gaan zitten om mijn knieen (en de heupen van Es) wat rust te geven. De pijn ging niet meer weg, maar de gedachte aan de finsch die eraan zat te komen, maakte alles te dragen.
Rond een 14.30u kwamen we aan op de Via Gladiola oftwel de intocht die 5 kilometer lang is. Het was weer een groot feest, zoals ieder jaar. Halverwege de Via Gladiola, is de Villa Gladiola waar we ieder jaar ingehaald worden door onze naasten. Daarna met mijn handen vol met gladiolen het laaste stuk op naar de finish. Daar kreeg ik mijn 6e beloning een zilveren medialle met een kroontje erop.
Ik kan niet anders zeggen dat deze keer toch echt lekkerafzien was. Natuurlijk had ik wel last van pijn en blaren, maar nog nooit zo weinig als deze keer. Het voor mij de minst zware vierdaagse die ik ooit gelopen heb. We zijn tijdens het wandelen wel tot de conclusie gekomen dat we de 50kilometer van vorig jaar, misschien wel nodig hebben gehad om meer te genieten van de 40 kilometer. Iedere dag hebben we genoten van het moment dat de 50km lopers van ons pacours afgingen om de extra lus/kilometers te lopen "wat fijn dat wij dat niet meer hoeven". Ook heb ik weer meer deel uitgemaakt van alles buiten het wandelen om, de vierdaagse feesten en gezellig bij anderen naar de lopers kijken.
Het was ook weer erg fijn om samen met mijn vaste wandelmaatjes Rif en Es de vierdaagse te lopen, ze zijn gelukkig wel wat gewend van mij en weten dat ik soms gewoon even moet zeuren en klagen. Heerlijk dat dit kan en mag, maar ook dat ik mijn flauwe en irritante grappen mag maken en natuurlijk allerlei ander lief en leed kan delen. Ook vond ik het weer leuk om deze blog bij te houden, even de dag eruit gooien/verwerken en dit delen met anderen. Het is altijd prettig om steun/reacties te krijgen op mijn 4daagse ervaringen in alle verschillende (digitale) communicatie vormen die er zijn.
Al met al was het dus een geslaagde vierdaagse. Wie weet volgend jaar weer (hoewel ik ieder jaar twijfel, maar toch ook weer mee doe), daar ga ik nu nog niet aan denken. Nu ga ik lekker genieten van mijn prestatie en de welverdiende rust na 4 dagen lekker afzien.
donderdag 22 juli 2010
Dag 3
Vanochtend konden we gelukkig een uurtje langer slapen. Dat was wel te merken want ik was erg duf toen ik opstond en moest uiteindelijk haasten om op tijd te komen. Op het moment dat ik weg wilde gaan zag ik een schaduw in ons voorhalletje (of met een mooi woord vestibule), de deur zat dicht en ik zag iets heen en weer bewegen. In eerste instantie begon ik aan mezelf te twijfelen, "is de gekte toegeslagen door de vierdaagse", dus heb ik even staan kijken. De conclusie was toch echt dat ik steeds een schaduw zag bewegen. Ik moet toegeven dat ik als de dood voor muizen en dat soort beesten ben, dus durfde ik de deur niet open te maken. Er zat dus niets anders op dan Michiel wakker te maken, gelukkig kwam hij snel zijn bed uit om mij te redden. Michiel trok heldhaftig de deur direct open en kwam tot de ontdekking welk levend wezen erachter zat. Het was een kikker! Hoe die er komt is een raadsel, we hebben weleens kikkers bij onze vijver, maar de vijver zit achter het huis. Michiel heeft de kikker weer vrijgelaten in zijn eigen natuurlijke habitat.
Toen dus snel naar de start, ik was maar 5 minuten te laat. De start ging gelukkig vandaag erg soepel, we konden zelfs 2 minuten voor de officiële tijd vertrekken. Bij de start kregen we weer de ouderwetse knipkaart uitgedeeld omdat de nieuwe polsbandjes toch niet blijken te werken.
Na een uurtje lopen hebben we even heerlijk koffie gedronken bij Patries en daarna ging onze tocht verder richting Malden, Molenhoek en Mook. In Mook hebben we heel even rustig gezeten omdat Es en ik die 80km en die van vandaag toch wel flink in onze benen voelden. Na Mook kwamen we door Middelaar, Plasmolen en Milsbeek. Omdat toen de heuvels inzicht kwamen hebben we even rust genomen. De heuvels zijn voor mij eigenlijk nooit een probleem, gelukkig. Zelfs Esther die normaal niets anders meer kan dan voet voor voet zetten tijdens de bergetappes, had zelfs de energie om tussendoor te gaan bellen, een unicum. Tussendoor zijn we nog even gestopt in Bredeweg om bij Oom Theo van Rif langs te gaan. Na Groesbeek hebben we nog even een soepje gegeten bij de rustpost van het CWZ. Toen was het tijd voor de echte berg etappe, de zevenheuvelenweg. Ik heb Es en Rif al snel gelost en heb in mijn eentje de bergen beklommen. Vooral ook met in mijn achterhoofd dat bij aankomst in Nijmegen er mensen voor mij klaar zaten langs de kant. Ik kon dan ook even rustig gaan zitten toen ik bij Ria aankwam en heb op Es en Rif gewacht. Daarna zijn we doorgegaan naar de Groesbeeksedwarsweg, waar weer bekenden stonden te wachten. Het thema aan de groesbeeksedwars was rood, dus had ik vandaag mn kleding en bril daar op aangepast. Daar heb een tijdje langs de kant gezeten en zitten genieten van de feeststemming die daar hing. Toen snel naar huis en bloggen, want ik ga zo lekker BBQen bij de ouders van Rif.
Ik moet zeggen dat ik wel lekker heb gelopen vandaag. De eerste paar uren waren wel lastig/zwaar, mijn voeten deden (nou ja, doen, maar het lijkt te wennen) flink zeer, alsof ze beurs zijn. De blaren vallen mee ik heb er tot nu toe nog maar 2! Het minst ooit! Weet nog niet of ik vandaag blaren heb gescoord, want ik nog met mn voetje in het badje.
Het valt me allemaal erg mee dit jaar. Maar ja, wat wil je na die 50km van vorig jaar. Dat 6e kruisje ga ik (ongelukken uitgesloten) morgen wel halen. Op naar de Via Gladiola!
Toen dus snel naar de start, ik was maar 5 minuten te laat. De start ging gelukkig vandaag erg soepel, we konden zelfs 2 minuten voor de officiële tijd vertrekken. Bij de start kregen we weer de ouderwetse knipkaart uitgedeeld omdat de nieuwe polsbandjes toch niet blijken te werken.
Na een uurtje lopen hebben we even heerlijk koffie gedronken bij Patries en daarna ging onze tocht verder richting Malden, Molenhoek en Mook. In Mook hebben we heel even rustig gezeten omdat Es en ik die 80km en die van vandaag toch wel flink in onze benen voelden. Na Mook kwamen we door Middelaar, Plasmolen en Milsbeek. Omdat toen de heuvels inzicht kwamen hebben we even rust genomen. De heuvels zijn voor mij eigenlijk nooit een probleem, gelukkig. Zelfs Esther die normaal niets anders meer kan dan voet voor voet zetten tijdens de bergetappes, had zelfs de energie om tussendoor te gaan bellen, een unicum. Tussendoor zijn we nog even gestopt in Bredeweg om bij Oom Theo van Rif langs te gaan. Na Groesbeek hebben we nog even een soepje gegeten bij de rustpost van het CWZ. Toen was het tijd voor de echte berg etappe, de zevenheuvelenweg. Ik heb Es en Rif al snel gelost en heb in mijn eentje de bergen beklommen. Vooral ook met in mijn achterhoofd dat bij aankomst in Nijmegen er mensen voor mij klaar zaten langs de kant. Ik kon dan ook even rustig gaan zitten toen ik bij Ria aankwam en heb op Es en Rif gewacht. Daarna zijn we doorgegaan naar de Groesbeeksedwarsweg, waar weer bekenden stonden te wachten. Het thema aan de groesbeeksedwars was rood, dus had ik vandaag mn kleding en bril daar op aangepast. Daar heb een tijdje langs de kant gezeten en zitten genieten van de feeststemming die daar hing. Toen snel naar huis en bloggen, want ik ga zo lekker BBQen bij de ouders van Rif.
Ik moet zeggen dat ik wel lekker heb gelopen vandaag. De eerste paar uren waren wel lastig/zwaar, mijn voeten deden (nou ja, doen, maar het lijkt te wennen) flink zeer, alsof ze beurs zijn. De blaren vallen mee ik heb er tot nu toe nog maar 2! Het minst ooit! Weet nog niet of ik vandaag blaren heb gescoord, want ik nog met mn voetje in het badje.
Het valt me allemaal erg mee dit jaar. Maar ja, wat wil je na die 50km van vorig jaar. Dat 6e kruisje ga ik (ongelukken uitgesloten) morgen wel halen. Op naar de Via Gladiola!
woensdag 21 juli 2010
Dag 2
Vandaag hadden we de vroege start van 5.15u. Esther had nog een blaar die voor vertrek moest worden doorgeprikt, gelukkig is Rif hier heel handig in en was het klusje snel geklaard. Toen de start, die was enigzins dramatisch. We hebben ongeveer drie kwartier moeten wachten voordat we door de start konden. Doordat er mensen waren die ondanks dat ze geen vroeg startkaart hadden, wel probeerden om door de vroege start te komen. Dit lukte niet maar leverde ook vertraging op, ze bleven wel in de rij staan. Daarbij kwamen er ook mensen die zonder in de rij te staan wilden gaan starten, ook deze mensen werden terug de rij in gestuurd, maar een en ander leverde veel vertraging en het nodige gejoel en commentaar van de rest van de lopers op. Jammer dat sommige mensen denken dat ze de regels kunnen omzeilen. Nu houd ik zelf ook niet zo van regels en lees ik er het liefst tussendoor, maar als je ruim 40.000 mensen in goede baan moet leiden, zijn regels absoluut nodig.
Tijdens het lopen kwam ik mijn oom Henk tegen, die ook meeliep. Ik ben een tijdje met hem meegelopen. Gezien zijn tempo wat hoger was dan dat van ons, ben ik bij een koffietentje afgehaakt om voor Es, Rif en mij koffie te halen. Helaas was daar weer sprake van een iets te opdringerige mevrouw die dacht dat ze voorrang had. Ze pakte voor mijn neus de door mij bestelde koffie weg onder het motto "ik stond hier al langer" mooi niet. Ik heb terwijl ik stond te wachten haar aanzien komen lopen. Even later zijn we ergens gaan rusten en wilde ik even mijn waterfles bijvullen ook daar was weer sprake van duwen en dringen en vooral ervoor zorgen dat je als eerste aan de beurt bent. Volgens mij ben ik toch niet echt het type mens dat zich snel aan de kant laat zetten, maar het is toch echt drie keer in 3 uur tijd gebeurt. Jammer, wandelen geeft vaak toch een gevoel van saamhorigheid alleen als er niet gewandeld word, is het ieder voor zich.
Eerlijk gezegd was mijn humeur toen ik vanochtend opstond al niet al te florissant en doorbovenstaande irritaties werd het er niet beter op. De woensdag is over het algemeen mijn minste dag en ook dit jaar had ik weer last van mijn overbekende "woensdag vierdaagse dip". Een saaie route en de vermoeidheid die erin hakt. Mijn voeten begin ik toch wat meer te voelen vandaag en mijn spieren komen lichtelijk in opstand. Als je dan ook nog de helft van de route alleen maar in en rondom Wijchen loopt, komt dat niet ten goede van je humeur. Toch heb ik volgens mij wat minder gezeurd en humeurig gedaan dan normaal. Ik zal het morgen aan mijn wandelmaatjes vragen. In ieder geval is het minder zeuren en humeurig zijn, naar mijn idee het gevolg van dat het allemaal eigenlijk nog steeds wel verbazingwekkend goed gaat. Ik heb dan wel een aantal blaren erbij gescoord vandaag, maar die lijken ook wel mee te vallen. Het lijkt erop dat ik ook wat rustiger loop dan normaal, wat minder haast heb en dus ook minder geforceerd loopt. Mijn rug die vaak opspeelt voel ik heel licht, maar das eigenlijk normaal. Oja, even terug naar het wandelen. In Beuningen zat Helen (zij liep de afgelopen 2 jaar met ons mee, sneuvelde helaas vorig jaar na de 1e dag) langs de kant met meloen en koude drankjes, heerlijk even bijtanken. Daarna zijn we doorgelopen naar de finish. Ik ben direct naar huis gegaan om me te douchen en toen snel naar Jenny gegaan die langs de route woont. Daar gezellig gezeten en gekeken hoe de laatste wandelaars voor de bezemwagen uit liepen.
Het weer was vandaag niet fijn, de luchtvochtigheid was hoog. Gezien ik nogal veel zweet, was dat niet prettig omdat het zweet niet opdroogde door de zon, waardoor ik de hele dag kletsnat was. Het was gister dan wel warmer, maar een stuk prettig weer.
Het afzien zat vooral in mijn hoofd vandaag, vermoeidheid en irritatie door het aso gedrag van sommige medewandelaars en het weer was ook niet echt lekker. Voor Es was het vandaag denk ik toch het meest afzien, die had veel last van haar heup. Dit was zelfs zo zichtbaar voor anderen dat ze bij de rustpost van het CWZ tot in de watten verzorgd werd. Ach ja, dan haal ik toch liever zelf mijn broodje, dan dat ik het krijg aangereikt ;-)
De helft zit er weer op en het valt me erg mee, nog maar 2 dagen te gaan. Dat gaat helemaal goed komen!
Tijdens het lopen kwam ik mijn oom Henk tegen, die ook meeliep. Ik ben een tijdje met hem meegelopen. Gezien zijn tempo wat hoger was dan dat van ons, ben ik bij een koffietentje afgehaakt om voor Es, Rif en mij koffie te halen. Helaas was daar weer sprake van een iets te opdringerige mevrouw die dacht dat ze voorrang had. Ze pakte voor mijn neus de door mij bestelde koffie weg onder het motto "ik stond hier al langer" mooi niet. Ik heb terwijl ik stond te wachten haar aanzien komen lopen. Even later zijn we ergens gaan rusten en wilde ik even mijn waterfles bijvullen ook daar was weer sprake van duwen en dringen en vooral ervoor zorgen dat je als eerste aan de beurt bent. Volgens mij ben ik toch niet echt het type mens dat zich snel aan de kant laat zetten, maar het is toch echt drie keer in 3 uur tijd gebeurt. Jammer, wandelen geeft vaak toch een gevoel van saamhorigheid alleen als er niet gewandeld word, is het ieder voor zich.
Eerlijk gezegd was mijn humeur toen ik vanochtend opstond al niet al te florissant en doorbovenstaande irritaties werd het er niet beter op. De woensdag is over het algemeen mijn minste dag en ook dit jaar had ik weer last van mijn overbekende "woensdag vierdaagse dip". Een saaie route en de vermoeidheid die erin hakt. Mijn voeten begin ik toch wat meer te voelen vandaag en mijn spieren komen lichtelijk in opstand. Als je dan ook nog de helft van de route alleen maar in en rondom Wijchen loopt, komt dat niet ten goede van je humeur. Toch heb ik volgens mij wat minder gezeurd en humeurig gedaan dan normaal. Ik zal het morgen aan mijn wandelmaatjes vragen. In ieder geval is het minder zeuren en humeurig zijn, naar mijn idee het gevolg van dat het allemaal eigenlijk nog steeds wel verbazingwekkend goed gaat. Ik heb dan wel een aantal blaren erbij gescoord vandaag, maar die lijken ook wel mee te vallen. Het lijkt erop dat ik ook wat rustiger loop dan normaal, wat minder haast heb en dus ook minder geforceerd loopt. Mijn rug die vaak opspeelt voel ik heel licht, maar das eigenlijk normaal. Oja, even terug naar het wandelen. In Beuningen zat Helen (zij liep de afgelopen 2 jaar met ons mee, sneuvelde helaas vorig jaar na de 1e dag) langs de kant met meloen en koude drankjes, heerlijk even bijtanken. Daarna zijn we doorgelopen naar de finish. Ik ben direct naar huis gegaan om me te douchen en toen snel naar Jenny gegaan die langs de route woont. Daar gezellig gezeten en gekeken hoe de laatste wandelaars voor de bezemwagen uit liepen.
Het weer was vandaag niet fijn, de luchtvochtigheid was hoog. Gezien ik nogal veel zweet, was dat niet prettig omdat het zweet niet opdroogde door de zon, waardoor ik de hele dag kletsnat was. Het was gister dan wel warmer, maar een stuk prettig weer.
Het afzien zat vooral in mijn hoofd vandaag, vermoeidheid en irritatie door het aso gedrag van sommige medewandelaars en het weer was ook niet echt lekker. Voor Es was het vandaag denk ik toch het meest afzien, die had veel last van haar heup. Dit was zelfs zo zichtbaar voor anderen dat ze bij de rustpost van het CWZ tot in de watten verzorgd werd. Ach ja, dan haal ik toch liever zelf mijn broodje, dan dat ik het krijg aangereikt ;-)
De helft zit er weer op en het valt me erg mee, nog maar 2 dagen te gaan. Dat gaat helemaal goed komen!
dinsdag 20 juli 2010
DAG 1
Vanochtend 4u ging mijn wekker, gelukkig had ik mijn spullen klaar liggen. Het vierdaagse opstart ritme zat er nog niet echt in, waardoor ik uiteindelijk moest haasten en tot overmaat van ramp mijn fietssleutel kwijt was. Ik in paniek, want lopen van en naar start is me toch echt te veel. Gelukkig heb ik m nog gevonden. Om 5u was ik bij de Wedren-start waar Es en Rif op me stonden te wachten. De start was om 5.15u, wat betekende dat we rond 5.30u konden gaan wandelen. Veel sneller dan met het oude systeem, de doorstroom lijkt sneller met de polsbandjes.
Mijn eerste doel van deze vierdaagse was koffie. Gelukkig hebben we een vast koffiedrink adres in Bemmel, met deze gedachte was het lekker lopen. Na de koffie in Bemmel gingen we via de Rijkerswoerdse plassen naar Elst. Waar we een soepje hebben gedronken bij een collega van http://www.propersona.nl/, oftewel mijn werk. We hadden onze twijfels waar de verzorgingspost van het CWZ was, waar Rifka werkt. Die bleek op een paar minuten afstand te zijn, waar we weer een soepje hebben genuttigd. Daarna zijn we doorgelopen tot Oosterhout en hebben we even een sanitaire stop gehouden en water bijgevuld. Over water hadden we vandaag niet te klagen, we zijn onderweg overladen met flesjes water die uitgedeeld werden langs de route en veel mensen boden ook hun tuinslang aan.
Toen we de waalbrug overstaken naar Nijmegen, had ik een leuk idee voor een foto. Al achteruitlopend mezelf op de foto zetten met de waalbrug op de achtergrond. Helaas liep dit anders af en viel ik met een smak op de grond. Gelukkig heb ik alleen mijn elleboog een beetje geschaafd. Dit had natuurlijk ook anders afkunnen lopen en einde vierdaagse kunnen betekenen. Rif, Es en ik hebben mijn actie bestempeld als de meest idiote actie ooit tijdens mijn wandelcarrière. Ach, ja het lopen ging zo makkelijk vandaag, dan moet je toch ergens anders een uitdaging in zoeken. Alleen is het niet zo handig om achteruit te gaan lopen, wanneer je 40 km in je benen hebt en op een brug vol met andere wandelaars loopt. Oja, de foto is niet echt gelukt, ik zal hem hierboven plaatsen.
Wat ik net al aangaf, ik heb lekker en makkelijk gelopen vandaag. Van afzien is er geen sprake geweest, maar dit is nog maar de 1e dag. Volgens mij heb ik zelfs niet 1 blaar. Dat is me nog nooit overkomen, geen bla(a)r(en), toch nog even goed checken zo meteen.
Morgen dag 2, de saaiste en voor mij de meest zware dag. Hopelijk gaat die ook meevallen.
Mijn eerste doel van deze vierdaagse was koffie. Gelukkig hebben we een vast koffiedrink adres in Bemmel, met deze gedachte was het lekker lopen. Na de koffie in Bemmel gingen we via de Rijkerswoerdse plassen naar Elst. Waar we een soepje hebben gedronken bij een collega van http://www.propersona.nl/, oftewel mijn werk. We hadden onze twijfels waar de verzorgingspost van het CWZ was, waar Rifka werkt. Die bleek op een paar minuten afstand te zijn, waar we weer een soepje hebben genuttigd. Daarna zijn we doorgelopen tot Oosterhout en hebben we even een sanitaire stop gehouden en water bijgevuld. Over water hadden we vandaag niet te klagen, we zijn onderweg overladen met flesjes water die uitgedeeld werden langs de route en veel mensen boden ook hun tuinslang aan.
Toen we de waalbrug overstaken naar Nijmegen, had ik een leuk idee voor een foto. Al achteruitlopend mezelf op de foto zetten met de waalbrug op de achtergrond. Helaas liep dit anders af en viel ik met een smak op de grond. Gelukkig heb ik alleen mijn elleboog een beetje geschaafd. Dit had natuurlijk ook anders afkunnen lopen en einde vierdaagse kunnen betekenen. Rif, Es en ik hebben mijn actie bestempeld als de meest idiote actie ooit tijdens mijn wandelcarrière. Ach, ja het lopen ging zo makkelijk vandaag, dan moet je toch ergens anders een uitdaging in zoeken. Alleen is het niet zo handig om achteruit te gaan lopen, wanneer je 40 km in je benen hebt en op een brug vol met andere wandelaars loopt. Oja, de foto is niet echt gelukt, ik zal hem hierboven plaatsen.
Wat ik net al aangaf, ik heb lekker en makkelijk gelopen vandaag. Van afzien is er geen sprake geweest, maar dit is nog maar de 1e dag. Volgens mij heb ik zelfs niet 1 blaar. Dat is me nog nooit overkomen, geen bla(a)r(en), toch nog even goed checken zo meteen.
Morgen dag 2, de saaiste en voor mij de meest zware dag. Hopelijk gaat die ook meevallen.
maandag 19 juli 2010
Klaar voor de start!
Dit jaar loopt iedereen voor het eerst met een polsbandje, moet zeggen dat ik wel een beetje een koe voel. Alleen dan met een polsbandje i.p.v. een oormerk. Tja, dan had ik maar niet voor kudde wandelen moeten kiezen.
Wil je zien waar ik loop tijdens de vierdaagse dan kun je dat checken op de volgende site/link; http://www.de4daagselive.nl/40N493
Ik ga zo nog maar eens een voetenbadje nemen en dan een poging doen te slapen in deze hitte. Morgen om 4u gaat de wekker. Dan is het weer tijd voor 4 dagen lekker afzien!
donderdag 15 juli 2010
We zijn er bijna klaar voor!
15 juli 0.10u, ik rijd via de oranjesingel vanaf mijn werk naar huis en word omgeleid, i.v.m. vierdaagse voorbereidingen. Nog maar een paar dagen en het is weer zover. De stad is al bijna klaar, nu ik nog!
Dit jaar gelukkig maar 40 kilometer, die 50 van vorig jaar hakte er iets te hard in. Krijg spontaan pijn in mijn voeten als ik eraan terug denk. Dit jaar gewoon weer de 40, mijn 6e 4daagse. Trainen heb ik niet echt gedaan, 1x 30 en 2x25km, maar de gedachte dat ik maar 40 kilometer hoef te lopen, stemt mij positief. Ik heb tenslotte de afgelopen jaren 4x160 + 1x200km gelopen, das bij elkaar toch 840 kilometer en dan heb ik nog niet eens de trainingen meegeteld. Genoeg ervaring dus! Oke, stiekem zie ik er (zoals altijd) een beetje tegenop, vooral omdat ik dit jaar erg weinig kilometers in mijn benen heb, gelukkig heb ik nog altijd een aardige dosis doorzettingsvermogen. We zullen wel zien hoe het gaat, ik ben van plan om ook dit jaar weer iedere dag mijn blog bij te houden.
Dit jaar gelukkig maar 40 kilometer, die 50 van vorig jaar hakte er iets te hard in. Krijg spontaan pijn in mijn voeten als ik eraan terug denk. Dit jaar gewoon weer de 40, mijn 6e 4daagse. Trainen heb ik niet echt gedaan, 1x 30 en 2x25km, maar de gedachte dat ik maar 40 kilometer hoef te lopen, stemt mij positief. Ik heb tenslotte de afgelopen jaren 4x160 + 1x200km gelopen, das bij elkaar toch 840 kilometer en dan heb ik nog niet eens de trainingen meegeteld. Genoeg ervaring dus! Oke, stiekem zie ik er (zoals altijd) een beetje tegenop, vooral omdat ik dit jaar erg weinig kilometers in mijn benen heb, gelukkig heb ik nog altijd een aardige dosis doorzettingsvermogen. We zullen wel zien hoe het gaat, ik ben van plan om ook dit jaar weer iedere dag mijn blog bij te houden.
Abonneren op:
Posts (Atom)











