zaterdag 25 juli 2009
Ik ben er klaar mee! Dag 4
De laatste keer 2.30u opstaan, gelukkig. Michiel was weer opgestaan om mn blaren door te prikken en mn knieën te tapen. Daarna nog even zelf mijn voeten getaped, toen ontdekte ik nog een blaar. De regen van de donderdag heeft mijn voeten geen goed gedaan en ik heb nog meer blaren gescoord. Toen ik mijn schoenen aandeed had ik het gevoel dat er iets in zat, schoenen weer uit en gekeken of er iets in zat. Dat bleek niet het geval te zijn. Ook waren mijn schoenen niet stiekem verwisseld in een paar van 2 maten kleiner, het waren echt mijn eigen schoenen. Mijn voeten en tenen waren gewoon helemaal opgezwollen.
Toen weer op naar de Wedren voor de start. Het eerste half uur, moest ik proberen weer een normale looppas te krijgen. Ik ging me zelfs afvragen, hoe ik ook al weer mijn voeten neer moest zetten, toch eerst de hak en dan afwikkelen naar de tenen? Ik had de neiging alleen nog maar op de voorkant van mijn voet te lopen. Na een half uurtje ging het wel enigzins. Ik raakte aan de praat met wat andere wandelaars en heb Rif en Es even in de steek gelaten. Toen ben ik verder gelopen met de andere wandelaars, leuk hoe dat gaat. Je praat een tijdje met iemand en dan wandeld die weer weg en je raakt zo weer aan de praat met een ander, zo spreek je veel mensen op een dag. Iedereen heeft het zelfde doel, gaat dezelfde kant op, dus je hebt vanzelf gespreksstof tijdens de 4daagse, dat is toch altijd weer gezellig en uniek. Toch ik moet zeggen dat het prettig is om je eigen wandelmaatjes te hebben, waar je toch wat meer mee kan delen.
Bij onze eerste verzorgingspost ben ik gestopt en Rif en Es kwamen daar even later ook weer. We hebben even lekker wat gegeten en gedronken en toen zijn we weer verder gegaan.
Vanaf dat moment (met nog zo`n 38km te gaan) liep het bij mij niet echt meer. Mijn voeten/blaren deden zeer, mijn knieën hadden er geen zin meer in en ik had het gevoel er doorheen te zakken. Iedere stap kostte moeite. De witte lijnen op de weg voelden als stoepranden en de stoepranden werden muurtjes. Oftewel, alles kostte extra moeite. In Grave lagen er een soort van kinderkopjes, daar had ik het gevoel dat ik aan het klunen was, het ging echt niet soepel meer.
Van opgeven was natuurlijk geen sprake meer, de laatste dag. Gewoon maar doorlopen ondanks de pijn. In Beers was er een splitsing van de route en moesten wij rechtsaf, alleen zat ons vaste soep adres nog 50meter verderop rechtdoor. We kregen toen van allerlei omstanders te horen dat we verkeerd liepen, grappig om te zien dat iedereen je goed in de gaten houdt. Alleen op dat moment was ik al met mijn hoofd bij de soep, dus mijn reactie was (met flinke stemverheffing) "ik weet het maar we moeten een paar meter verderop zijn". Dat leverde wat verbaasde reacties op en ik kan me voorstellen dat mensen dachten "dat mens is gefrustreerd". Nou dat klopte ook wel. De soep bij Annie was weer heerlijk. Ik weet niet wat Annie in haar soep doet, maar ik had weer iets meer energie daarna. Helaas was het van korte duur en toen we de potonbrug over waren in Cuijk, liep ik weer net zo beroerd als voor Beers.
Dat is zo gebleven tot de finish. Alleen gaf de eindstreep die steeds dichterbij kwam, me toch de energie om door te lopen. Rif en Es waren ook begrip vol en zijn nog een paar keer voor me gestopt zodat ik even op een muurtje kon zitten uitrusten. In Malden was onze laatste verzorgingspost van de gemeente Nijmegen. Daar werden we weer hartelijk ontvangen en werd er goed voor ons gezorgd. We kregen ook weer een bos bloemen van de gemeente en toen gingen we op voor de laatste 7 kilometer naar de finish. Die laatste kilometers waren weer overweldigend en onvoorstelbaar. Niet te geloven al die mensen die langs de kant staan aan te moedigen. Bijna was ik mijn pijn vergeten, je wordt gedragen door de mensen langs de kant. Alleen moet je toch nog steeds je voeten laten werken, maar de pijn doet er nauwelijks meer toe.
Op de Via Gladiola, stond Helen als eerste op ons te wachten. Super dat Helen er stond, ik weet niet of ik het had getrokken als ik was uitgevallen. Er stonden dit jaar nog meer bekenden voor ons langs de kant (die 50km lijkt ons toch meer aandacht op te leveren). Het was geweldig! Ik heb me een breuk getild aan de gladiolen en andere bloemen, maar dat kon de pret niet drukken. Dat maakt het nog mooier. Toen we met zijn drieën langs de ere tribune liepen, kregen we een duim en een respectvolle blik van de marsleider (dat heb ik nog niet meegemaakt, zou het die 50km zijn?). Omdat we via de gemeente Nijmegen liepen, gaf Ester Thom de Graaf en hand, ik had het niet zo snel door en niet de energie een paar stappen terug te lopen. Dus zwaaide Thom vriendelijk naar me en stak zn duim omhoog. Daarna over de Oranjesingel, aan beide kanten tribunes natuurlijk weer heel veel mensen langs de kant. Toen de bocht om naar de finish. Jaaaa! Eindpunt bereikt! Eindelijk, snel mijn kruisje opgehaald. Mijn vijfde, een zilveren medaille. Ik kreeg hem opgespeld van de mevrouw bij het registratiebureau. Daarna door na de Maxim waar we met zijn 3en en onze fans ;-) hebben geproost op onze 200km. Ik moet zeggen dat ik zo ontzettend moe was, dat er volgens mij nou niet echt een normaal gesprek te voeren was, maar ik vond het erg gezellig. Na een uurtje of 2 ben ik naar huis gegaan. Rif en Es gingen later nog de stad in, ik ben (zoals gewoonlijk, bij de 40 trek ik het ook niet) afgehaakt en ben heerlijk op de bank geploft. Er kwamen nog wat vierdaagsefeestenlogees langs die later de stad in gingen en daarna ben ik heerlijk in bad gaan liggen en rond 24u mijn bed ingedoken. Heerlijk om te gaan slapen met een vierdaagse achter de rug en niet meer om 2.30u te hoeven opstaan.
Wat zal ik zeggen over deze vierdaagse? Het was zeker het toppunt van afzien, dat "lekker" haal ik ertussen uit. Voor mij geen 50km meer. Tjonge jonge, het was mij net iets te veel van het goede. Het enige wat ik de afgelopen 4 dagen heb gedaan is; Wandelen, eten en slapen. Verder was er geen tijd voor andere dingen, das minder leuk. Normaal maak je meer deel uit van het hele vierdaagse gebeuren. Deze keer was ik toch vaak enigzins kapot en beleefde ik de vierdaagse toch anders, het was minder genieten en meer afzien. Die 10km per dag meer is toch wat te veel, in ieder geval voor mijn lijf. De spieren in mijn rug en bovenbenen, werkten niet echt mee. Waardoor ik pijn kreeg in mijn knieën. Ik moet zeggen dat ik daar gelukkig na een nacht slapen minder last van heb en ik hoef gelukkig ook niet meer 50km te wandelen. Daarbij heb een mooi aantal blaren gescoord, dit jaar. Het aantal blaren 6 links en 3 rechts, waarvan aan beide kanten 2 joekels op mijn hakken. Het vroege opstaan en te weinig slapen, was ook niet bevorderlijk, zeker niet voor mijn gemoedtoestand.
Die 50 is ook echt te veel, geen tijd hebben voor andere dingen omdat je moet wandelen. Het is gewoon te lang om (inclusief rust) een kleine 12 uur te wandelen per dag, op een gegeven moment mag het toch echt wel afgelopen zijn.
Wat ik erg fijn vond is dat veel mensen met me meeleefden en mij hebben gesteund via; sms, mail, blogreacties, telefoon, langs de route staan. Super! Bedankt! Het heeft me er zeker een flinke steun in de rug gegeven.
Ook Michiel heeft dit jaar me weer geweldig geholpen. Het is toch fijn als iemand `s ochtends vroeg je even helpt met blaren prikken en allerlei ander noodzakelijk kwaad verricht tijdens de vierdaagse. Michiel heeft zelfs na de finish mijn bloemen mee naar huis gesjouwd. Volgens mij was dat het meest zwaar omdat ie steeds werd aangesproken door mensen die hem feliciteerden, terwijl hij niet gelopen heeft.
Rif, Es en Helen (helaas Helen maar 1 dag) waren ook weer erg begripvol dit jaar. Ik denk dat ik dit jaar toch echt wel het meest gezeurd heb tegen hen. Voor Es was het misschien ook nog wel een voordeel, een van ons tweeën heeft het meestal het zwaarst. Dit jaar was ik het en dat was voor Es wel fijn, het namelijk altijd fijn als een ander het nog zwaarder heeft. Dan wordt je eigen pijn wat minder. Hopelijk is het volgend jaar weer omgekeerd ;-) (sorry Es). In ieder geval was ik ook dit jaar weer erg blij met mijn wandelmaatjes.
Het is/geeft absoluut een kick om de 50/200 km te hebben gelopen. Alleen ga ik die 50km echt nooit meer lopen, "het toppunt van afzien" hoeft voor mij niet nog een keer. Dan liever "lekker afzien" en de 40km lopen.
donderdag 23 juli 2009
Nog maar 50 kilometer!
Toen weer op naar de start, ik moet zeggen dat ik me toen nog steeds niet echt happy voelde. Dat heeft een uurtje of 2 geduurd en toen het licht werd (de zon zat de hele ochtend achter de wolken), voelde ik me een stuk beter. Ondanks de blaren en andere pijntjes ging het lopen niet slecht, ik voelde me een stuk beter dan gisteren. De lus van de 50km ging naar Ottersum (ergens bij Milsbeek in de buurt). Het was een rustige route met nauwelijks mensen langs de kant. Toen we naar Ottersum toe liepen werd de lucht, die al geen enkel spoortje blauw liet zien, steeds grijzer. In Ottersum besloten we ergens koffie te gaan drinken, we zaten net binnen en toen begon het te regenen. We hebben een tijd gewacht, maar de regen bleef, dus toen hebben we onze regenkleding aangedaan en zijn we verder gaan lopen. De regen en de rustige route, deden de sfeer niet ten goede. Het was stil op de route. Ik moet zeggen dat ik alleen maar in de wandelmodus (verstand op nul en lopen maar!) was en het asfalt maar eens goed heb bestudeerd. Ik liet mn hoofd een beetje hangen en moet zeggen dat er best mooie steentjes in het asfalt zitten ;-)
Toen we weer op de route kwamen waar ook de andere afstanden liepen, regende het nog steeds. Een pluspunt was dat de heuvels begonnen. Ik kwam de weg op en liep tegen een groep zingende soldaten aan en ben voor ze uit de heuvels opgelopen, heerlijk zo`n bergetappe. Rif en Es waren me ineens kwijt, een tijdje later hebben we elkaar weer ontmoet in Bredeweg bij Oom Theo, waar we ieder jaar langsgaan. Daar hebben we even gezeten, nog steeds regende het.
Daarna zijn we door Groesbeek naar de zevenheuvelenweg gelopen, aan het begin van de zevenheuvelenweg zat onze verzorgingspost van de gemeente. Net voor de zevenheuvelenweg stopte de regen en toen we aan de soep en een broodje knakworst zaten, begon de zon te schijnen. Toen was het over de zevenheuvelen, op naar Nijmegen. De zevenheuvelen ben ik voor mijn doen rustig overgegaan samen met Rif en Es. Mijn voeten deden ontzettend zeer, door de natte schoenen en sokken. Ik had het gevoel dat ik drie paar sokken aan had en een prop onder mn tenen. Niet lekker lopen. Toen we klaar waren met de zevenheuvelen gingen we via Berg en Dal naar Nijmegen. Dat was nog ruim een uur naar de finish. Die laatste loodjes waren zeker zwaar. Mn knieën deden zeer, door vermoeidheid in mijn benen, ik had het gevoel dat mn benen door zouden knikken. Dat loopt nogal vervelend, als je ieder stap moeite moet doen en pijn hebt. Daarbij voelen mijn voeten/blaren toch wel een stuk of nog steeds alsof de rest van de 4daagse wandelaars eroverheen is gelopen en dan wel vandaag weer. Wel was het erg leuk in Nijmegen Oost en natuurlijk met iedereen op de Groesbeeksedwars weg, ik kon helaas niet lang blijven.
Al met al, viel de dag mee. Ik heb redelijk gelopen, op het laatste stuk na dan. Maar het duurt zo lang! Dus weinig tijd voor andere dingen, ik ga zo maar eens slapen.
Morgen de laatste dag, het zal niet makkelijk zijn, maar ik denk dat ik m wel ga uitlopen.
woensdag 22 juli 2009
Nog maar 100 kilometer!
We hadden vandaag eerder afgesproken en de start ging daardoor ook sneller. Om 4.08u konden we beginnen aan onze 2e dag.
Mijn humeur was vandaag vanaf het begin al niet echt top,daarbij was het erg vochtig weer, waardoor het zweet met stralen van mn lijf loopt en ik de druppels overal heb hangen. De eerste 3u tot aan de verzorgingspost, liepen we lekker door. Ondanks dat ik last had van vermoeidheid. Na onze stop, liep het echt niet lekker meer. Mijn voeten, maar vooral mn tenen, voelen alsof de rest van de vierdaagse lopers erover heen zijn gelopen, beurs dus.
Ook Es had het vandaag niet makkelijk, veel pijn aan haar heupen. We zijn tussen onze vaste verzorgingsposten van de gemeente Nijmegen een paar keer extra gaan rusten. En dat was voor mij ook nodig, mn rug gaat toch ook weer wat opspelen waardoor (das nieuw dit jaar) mn knieën pijn gaan doen. Door de vermoeidheid krijg ik ook last van "zweefvoeten", dat houdt in dat je moeite hebt met je voeten neer zetten. Waardoor je dus verkeerd gaat lopen, gelukkig ben ik al 4 vierdaagse hiermee bekend, alleen kost het wat meer moeite om goed te blijven lopen.
De extra lus voor de 50 km was via Balgoij en Niftrik een mooie route via de dijk. Ik moet zeggen dat de 10km extra ook een voordeel is, je komt eens op andere plekken.
Verder zal ik kort zijn over de dag, naar mijn idee is dit de zwaarste dag die ik ooit heb gelopen tijdens de vierdaagse. Ik heb bijna continu afgezien (zere voeten, benen, slaapgebrek, knieën en me kapot zweten). "Het toppunt van afzien" is bereikt vandaag, zeker weten.
Vandaag heb ik trouwens de eerste irritante man ontmoet op de 50km. Ik stond nogal humeurig bij de start wat tegen Es en Rif aan te klagen, gaat hij zich ermee bemoeien en maakt een opmerking in de trand van "moet je jezelf bewijzen als vrouw". Ik heb nog een irritante opmerking terug gemaakt en toen ging het nog een paar keer over en weer. Toen besloot ik maar mn mond te houden, wat irritante zogenaamde grappige vent zeg!
Dan nog een ding.
De mensen langs de kant die gaan zeuren, wanneer je niet lacht of iedere keer als er iemand zwaait, je niet terug zwaait. Dan krijg je opmerkingen van: kun je niet lachen/zwaaien, we zitten hier voor jullie aan de zijkant. Nou ik ben de koningin niet en ga echt niet de hele tijd lopen zwaaien, lopen is al zwaar genoeg. Trouwens, ik heb de koningin nog nooit 50 kilometer lang zien zwaaien. Soms kun je gewoon even niet vriendelijk terugkijken en ben je druk genoeg met jezelf. De opmerking we zitten hier voor jullie aan de kant, kunnen we meteen van tafel schuiven. Als er geen lopers waren zaten er ook geen mensen aan de kant.
Als het toppunt van afzien beleeft, dan worden kleine dingetjes, al snel een grote irritatie. Die dingen worden altijd geroepen, maar vandaag kon ik ze echt niet hebben.
Nu even de positieve punten van de dag;
- Ik heb net een nieuw fototoestel en daar ben ik regelmatig mee aan het prutsen.
- Ik moet Rif en Es absoluut bedanken (of misschien mn excuus aanbieden?, gelukkig kennen ze me ook langer) dat ze vandaag mijn oeverloze geklaag aan hebben gehoord. Bedankt Rif en Es!
- Een leuke ontvangst bij Jen, die langs de route woont. Jammer genoeg kon ik niet al te lang blijven hangen.
- De verzorgingspost van de gemeente Nijmegen, zoals ieder jaar weer top!
- De ontspanningmassage die ik heb gehad van Saskia, het was weer heerlijk. Ik ben nu helemaal ontspannen (ondanks de pijntjes)
- Michiel; die vanochtend is opgestaan om mn blaren op te knippen, die ik overdag kan bellen om te vragen of hij klusjes voor me doet, die voor me gekookt heeft. Ook hoort ie mijn gezeur aan.Das pas echte liefde!
Morgen de 7 heuvelen, mijn favoriete dag. Ik hoop dit jaar ook, maar vrees er toch een beetje voor of ik er van kan genieten. We zullen zien!
dinsdag 21 juli 2009
Nog maar 150km te gaan!
Vanochtend om 4u waren we bij de start, we hadden verwacht dat we sneller zouden kunnen starten dan bij de 40km. Omdat er minder mensen 50km lopen. Helaas was dit niet het geval en moesten we wachten tot 4.35u om door de start te kunnen.
Het was nog pikkedonker en er waren veel dronken mensen langs de kant om ons aan te moedigen. Ik moet zeggen dat het vroege starten wel mooie landschappen oplevert, met een opgaande zon.
Het lopen ging vandaag eigenlijk best wel lekker, tot Elst. Het was lekker rustig op de 50km route, genoeg ruimte om te lopen en mensen te passeren. Lekker gelopen dus. Tot Elst, daar komen alle afstanden bij elkaar en werd het weer drukker.
Ik moet zeggen dat ik een stuk rustiger loop dan bij de 40 km, meer ontspannen. Normaal wil ik nog wel eens even flink "doorknallen", maar nu doe ik het rustiger aan. Het is belangrijker om de 50km uit te lopen, maakt niet uit hoe lang ik er over doe.
Ik moet wel zeggen dat ik rond 13u er wel enigzins genoeg van begon te krijgen, bij de 40km zijn we vaak rond 14u/14.30u binnen de eerste dag. Om 13u begon ik me te beseffen dat we vandaag toch echt wel wat later terug zouden zijn. Uiteindelijk waren we rond 15.45u bij de finish. Ruim 11 uur onderweg geweest, das wel lang. Vooral als je dan ook nog bedenkt dat je rond 20u weer in je bed moet liggen. Weinig vrije tijd over dus. Toen ik mn startkaart voor morgen had opgehaald, ben ik direct naar mn fiets gelopen. Ik zat al te genieten hoe ik me vanuit de stad naar beneden zou laten rollen naar huis, op mn fiets. Helaas ontdekte ik dat mn achterband lek was. Ik vreesde er al voor toen ik vanochtend door glas reed, die de $@#^&*!^&@#* dronken feestgangers, voor me hadden rondgestrooid. Helaas ook nog ff een kilometer of 2 naar huis lopen.
Thuis had Michiel al een koud voeten badje klaar gezet, heerlijk. Voor de mensen die willen weten hoe het met mn blaren is; ik heb in ieder geval 1 flinke blaar en 2 kleintjes. Dat valt me niet tegen, volgens mij heb ik er meestal meer.
De 50km vielen me fysiek gezien niet tegen, ik heb niet echt meer last van mn kwaaltjes (rug & blaren) dan bij de 40km. Alleen is het wel meer afzien, mentaal gezien, het duurt zo lang!
De link die ik gisteren had opgegeven, zodat je me live kunt volgen, werkt zoals ik al had verwacht niet. Hij is veranderd, de link is: http://de4daagselive.racesimulator.eu/50A182
Ik moet zeggen dat het niet optimaal werkt, alhoewel de tijden die er bijstaan wel geweldig zouden zijn. Ik ben namelijk om 9.51u gestart en om 15.15u gefinisht, met een gemiddelde van 9 km per uur. Dat zou super zijn, maar ik ben nou eenmaal geen "superwoman".
Ik zou nog wel meer over mn 4daagse ervaringen willen vertellen, maar aangezien ik weinig vrije tijd heb en moe ben, laat ik het hier bij.
Tot morgen!
maandag 20 juli 2009
Op de voet volgen?
http://www.de4daagselive.nl/40M871
Ik hoop dat de link wel goed werkt, zoals je ziet staat er 40 in de link, mn oude inschrijfnummer van de 40km.
Het is nu 19u, ik ga maar eens mn spullen klaar leggen en rond 20.30u mn bed in. De wekker gaat om 2.45u. Welterusten!
zondag 19 juli 2009
Zaterdag 18-07
woensdag 15 juli 2009
dinsdag 14 juli 2009
Het toppunt van lekker afzien!?!?
Ja, daar gaan we voor dit jaar. Waarom? Omdat mijn wandelmaatjes dit jaar het geweldige plan hebben opgevat om eens een keer de 50 kilometer te gaan lopen. In eerste instantie kon ik er nog onderuit omdat ik samen met Douwine (die voor het eerst zou lopen en 50km voor de eerste keer teveel vond) de 40 zou lopen. Ik verheugde me er al op om de uitgeputte bekkies van Es, Rif en Helen te zien als we elkaar zouden ontmoeten bij onze vaste verzorgingspost van de gemeente, het is namelijk altijd prettig om te zien dat een ander het nog zwaarder heeft, dan voel je je eigen ongemakken toch wat minder. Helaas liep het anders en vertrekt Douwine halverwege de 4daagse naar Peru om daar te gaan wandelen. Toen stond ik voor de keuze, of in mn eentje de 40km lopen of samen met mn wandelmaatjes de 50km. Die keus was snel gemaakt, liever 50km samen dan 40km in mn eentje.
Toen ik eenmaal mijn afstand had omgeboekt van 40 naar 50km, begon ik toch wel enigzins nerveus te worden en spontaan aan (iets wat normaal niet in mij opkomt) trainen te denken.
Gelukkig dachten Rif, Es en Helen er net zo over, dus zijn we maar eens gaan trainen.
Er zijn dus meer mensen die willen trainen en daarom zijn er in de maanden voor de vierdaagse veel marsen.
Het lopen van de marsen was wel een aparte ervaring, ik had het nooit eerder gedaan. Het is een beetje de vierdaagse in het klein. Alleen loop je met een stuk minder mensen, waardoor je dus een grotere kans hebt om verkeerd te lopen omdat je niemand anders ziet lopen. Best handig die 45.000 wandelaars en al die mensen langs de kant tijdens de vierdaagse.
Er hangt wel en leuke sfeer en
De eerste mars was de Dukenburgmars. We (Es, Rif en ik) kwamen binnen in een buurthuis in Dukenburg waar we ons moetsten inschrijven. Dus ik zeg dat we mee willen doen aan de 50km, is de reactie van de inschrijfmevrouw; "grapje zeker!". Die reactie van haar was zeker geen grapje en wij meenden het serieus. Toen kwam er respect van haar zijde en na betaling kregen we onze route.
De 2e mars was 2e pinksterdag de "pinkstertocht" van WSV Milsbeek, samen met Es en Helen.
De 3e en 4e mars waren in een weekend, dus 2 dagen achter elkaar. Samen met Es en Helen.
De zaterdag liepen we wel lekker,totdat we net 5 km voor het eindpunt op een of ander manier verkeerd zijn gelopen. Helaas hadden we het ook niet echt op tijd door waardoor we in Groesbeek uitkwamen in plaats van Nijmegen. Tot overmaat van ramp begon het te donderen en bliksemen en liepen wij door bosrijk gebied. Precies op tijd kwamen we bij een hotel en we waren nog niet binnen of het begon te plenzen. Gelukkig was de vader van Helen onze reddende engel en heeft ons opgehaald. Helaas liep ik thuis toch nog natte sokken op, toen het riool water via de overloop van de wasmachine de kelder inliep.
De zondag, was wel wat zwaarder. Het weer was warm en vochtig en daardoor was het voor mij zweten geblazen. Je merkt de 2e dag toch echt dat je er al een dag lopen op hebt zitten dus last van spierpijn, blaren. Toch vond ik het wel meevallen, het viel me niet echt tegen. In tegenstelling tot Es en Helen, die hadden vooral de laatste paar uur het niet makkelijk.
In totaal heb ik dus 200 km getraind (mijn vaste jaarlijkse trainingrondje (25km) van de snelbinder naar de brug van Ewijk niet meegerekend), ik hoop dat het genoeg is. Tijdens de marsen hoorde ik van andere (ervaren) mensen dat ze zo`n 600km trainen, maar dat vind ik toch echt iets te veel van het goede. Ach ja, ik kan in ieder geval zeggen dat ik de vierdaagse al in de benen heb door 200km te hebben getraind.
Ik moet bekennen dat ik er wel enigzins tegenop zie, die 50km. Er zijn behalve die 10km extra toch wel wat nadelen.
De nadelen op een rijtje;
* 4u starten ipv de ene dag 5u en de andere 6u
* 2.45u opstaan
* Minstens 10u per dag wandelen en dat zal in de loop vd week alleen maar langer worden omdat het tempo toch wat afneemt in de loop der dagen
* Het schijnt te zijn dat sommige mannen (die er waarschijnlijk zelf op dat moment doorheen zitten) nogal lopen af te geven op vrouwen die zichzelf zo nodig moeten bewijzen door 50 km te lopen. Dus gezeur van kerels.
Dan ook nog de voordelen;
* Ik ben min of meer gedwongen om de 50 te lopen, dus kan ik nog meer klagen tegen mijn wandelmaatjes.
* De mannen die irritant gaan doen, keihard uitlachen!
* Nog meer respect afdwingen bij anderen ;-)
* Tijdens het wandelen nog meer verlangen naar een koud voetenbadje
* Zo moe zijn dat ik eindelijk eens op tijd in slaap val tijdens de 4daagse
Als ik zo eens kijk naar de voor-/nadelen, moet ik zeggen dat de nadelen toch echt zwaarder wegen. Aan de andere kant leveren de nadelen ook weer de voordelen op (Johan Cruijf heeft toch gelijk). Laat ik het maar van de positieve kant blijven bekijken.
We zullen wel zien hoe het gaat.
Het is nog de vraag of we met zijn vieren aan de start gaan verschijnen. Es en Rif in ieder geval wel, alleen Helen is nog onzeker. Helen heeft na ons trainingsweekend veel last van haar knieën en na nog een voortijdig afgebroken trainingssessie vorige week, nog meer.
Ik ga proberen net als vorige jaar iedere dag een stukje te bloggen, als ik nog genoeg energie heb.
En natuurlijk ga ik ook dit jaar; LEKKER AFZIEN!!!














