zaterdag 23 juli 2011
Dag 4
Toen ik donderdag thuis kwam had Michiel een koud voetenbadje voor me klaar gezet, heerlijk na een dag wandelen. Even later dacht Michiel dat hij mijn camera kon leren zwemmen. Tja, hij denkt dat ie alles en iedereen kan laten zwemmen ;-), maar dat bleek toch anders. De camera werkt nog alleen niet zoals het hoort, even afwachten of ie het beter gaat doen wanneer ie helemaal is opgedroogd.
Net als donderdag is Michiel vrijdagochtend om 5u met mij mee opgestaan om mijn blaren door te prikken, altijd fijn waneer een ander dat voor je doet. Daarna heb ik mijn voeten getaped en was ik klaar voor de laatste dag.
We zijn rond 6.30u gestart. Mijn voeten deden flink zeer, maar naar mijn idee toch net ietsje minder dan voorgaande jaren. Esther en Martina hadden het zwaarder en liepen een stukje langzamer daardoor, daarom zijn Rif en ik met zn 2en gaan lopen, tot onze 1e koffie pauze. Ondertussen ging het ook nog regenen. Er was geen regen voorspeld, maar ja de 1e twee dagen zou het regenen en bleef het droog, een soort van omgekeerd weerbericht. Gelukkig regende het niet te lang, denk dat het na een half uur alweer droog was.
Na de koffie ben ik weer in mijn eigen tempo gaan lopen, waardoor de rest achter mij liep. Samen met Rif nog een plaspauze genomen en toen via de dijk richting Linden weer Esther en Martina ingehaald. Op dat moment begon mijn linker kleine teen op te spelen, een rare pijn alsof er aan getrokken werd. Achteraf bleek dat ik mijn kleine teen per ongeluk heb vast getaped aan mijn voetzool (de ervaren tape wandelaar weet denk ik wel waar ik het over heb), niet zo handig. Maar met mijn slaperige hoofd heb ik dat niet doorgehad.
Ondanks de pijn in mijn voeten ben ik redelijk doorgelopen, in mijn eentje naar Beers. In Beers krijgen we altijd "kracht" soep van Annie, dus was de motivatie om er snel te zijn groot. Ook deze keer was de soep weer heerlijk en gaf ons energie. In Cuijk zijn we even gestopt omdat de vriend van Martina daar stond. Daarna ben ik nog even alleen door Mook gelopen. Omdat vooral mijn linker(tape)teen steeds meer pijn ging doen, liep ik ook niet meer zo snel. Door die teen kreeg ik een soort van steken/kramp richting mijn enkel en knie. De laatste 15 km waren ook voor mij behoorlijk lastig. Gelukkig stonden er overal veel mensen langs de kant, dat geeft je vanzelf weer energie. De Via Gladiola stond ook dit jaar weer vol. Voordat we over de finish gingen zijn we eerst wat gaan drinken bij de villa Gladiola en ik ben daarna nog even bij Marieke langs gegaan waar nog wat fans;-) inclusief Michiel van me stonden. Daarna nog een klein stukje Via Gladiola en Oranjesingel en toen de finish.
Deze 4daagse was voor mij echt de makkelijkste ooit, de ervaring zal toch meespelen. Natuurlijk heb ik (vooral) zere voeten gehad en momenten gehad dat ik me weer afvroeg waarom ik dit ook alweer doe, dat hoort nou eenmaal bij lekker afzien!
Vandaag heb ik last van een "wandelkater". De wandelkater houdt in dat ik ondanks dat ik een paar biertjes gedronken heb, flinke hoofpijn heb en vooral niet teveel moet/wil doen. Ik blijf dus lekker op de bank zitten vandaag, hoef gewoon even niets,dat is pas genieten!
Volgend jaar? Moet er nu even niet aan denken, maar het zal (zoals altijd) over een tijdje wel weer gaan kriebelen.
donderdag 21 juli 2011
Dag 3
Wat ik ook wel leuk vind is om even een beetje te stoken, wanneer ik wandelaars hoor vertellen aan elkaar hoeveel honderden kilometers ze wel niet getraind hebben. Dan kom ik met mijn <100km aan. Tja, wandelen is mijn hobby niet, daar gaat teveel tijd in zitten. Heerlijk om mensen een beetje te stangen. Alleen die "echte" wandelaars zijn zo serieus.
De laatste 15 km heb ik heerlijk doorgelopen, heuvel op heuvel af. Heerlijk doorgelopen ben op de 7 heuvelenweg op het fietspad gaan lopen, lekker rustig en veel ruimte. Denk wel dat ik de bolletjestrui heb verdiend vandaag, helaas is dat een andere tour.
Rond 14.15u was ik in Nijmegen en daar stonden Ria en Sabine te wachten met een koud biertje. Net op dat moment begon het enorm te regenen en zijn we snel naar Ria's huis gegaan. Daar heb ik een tijdje gewacht tot de regen voorbij zou gaan, alleen bleef de regen aanhouden, ben toen na een half uurtje toch maar verder gaan lopen. Het was ook nog maar iets van 10 minuten lopen tot de finish en gelukkig regende het wat minder hard.
Heb wel lekker gelopen vandaag, mijn voeten doen flink zeer en de blaren zijn wat gegroeid volgens mij zijn er niet meer bij gekomen. Morgen op naar de Via Gladiola.
woensdag 20 juli 2011
Dag 2
De stemming zat er bij mij vanochtend niet echt in, heb mn verstand maar op nul gezet en de ene voet voor de andere. Ergens bij Wijchen heb ik mijn wandelmaatjes gelost, een lekker muziekje aangezet en ben een uurtje gaan doorlopen. Wat inhield dat ik veel door de berm moest omdat iedereen in de weg liep ;)en de weg te smal was. Daarna heb even staan wachten op mijn wandelmaatjes en zijn we samen het centrum van Wijchen in gelopen. Dat was niet zo`n succes omdat er een behoorlijke opstopping was op het punt waar de 30 en 40 kilometer samen voegen. Voetje voor voetje lopen is niet echt fijn, vooral niet als er sprake is van blaarvorming onder je voeten. Na Wijchen, wachtte Helen op ons in Beuningen met croissants en soep. Heerlijk even gezeten en wat gegeten. Vervolgens zijn we doorgelopen naar Nijmegen. Eerst even bij Jenny gestopt, waar meer bekenden stonden en daarna door via de Waalkade richting de finish met een korte tussenstop bij Faber. Bij Faber stonden een aantal collega's waar ik nog even gezellig wat mee gedronken heb en de laatste lopers heb zien binnekomen.
Vandaag wel minstens 4 blaren gelopen (voor de liefhebbers, 2 links en 2 rechts), dat maakte dat ik toch wat minder lekker gelopen heb. Toch heb ik niets te klagen, het valt allemaal wel mee. Morgen kan ik mijn blaren lekker inlopen op de heuvels van Groesbeek en omstreken. Fijn hoor, op water lopen ;)
dinsdag 19 juli 2011
Dag 1
Vanochtend hadden we de vroege start, deze begon om 5.15u. Wij konden na 10 minuten wachten vertrekken. Ook dit jaar loop ik weer met Rifka en Esther, Martina is ons nieuwe wandelmaatje en loopt voor het eerst mee. Ons 1e doel vandaag was de koffie bij Tineke in Bemmel, na een uurtje of 2 lopen konden we genieten van een kop koffie met cakejes. Daarna via Rijkerswoerd en Elst weer terug naar Nijmegen. Even na Elst zijn we gestopt bij de militaire rustpost, waar militair verpleegster Judith ons heeft voorzien van koffie. Handig hoor een bekende bij de rustpost! Judith had tijd om koffie te halen omdat er nog maar weinig mensen waren die verzorging nodig hadden. We vrezen dat we de rest van de week zelf koffie moeten halen, omdat het aantal blaren alleen maar toe gaat nemen in de loop der dagen :( Daarna zijn we doorgelopen tot de rustpost bij Oosterhout (a.k.a. Nijmegen Noord, maar dat weiger ik te zeggen 't ligt toch echt aan de verkeerde kant van de Waal), voor een korte break. Ik vond het leuk dat we een nieuw wandelmaatje bij ons hadden, je beleefd de 4 daagse toch echt anders wanneer je 'm voor het eerst loopt. Voor Marina was het vooral meer afzien, wat wil je als je de afgelopen 3 dagen ziek bent geweest, waardoor je niets binnen hebt kunnen houden en je ook nog je knieen gaat voelen. Toch bleef ze doorlopen, respect! Gelukkig knapte Marina op in de loop van de dag en sloot ze zelf af met een patatje Mayo, dat gaat wel goed komen. Het was vanochtend bij de start wat fris, maar we hadden niets te klagen over het weer vandaag. In de loop van de ochtend brak de zon door en was het heerlijk wandelweer, niet te warm/koud. De Deventer almanak had toch gelijk! Morgen schijnt het weer ook mee te vallen, dus tot nu toe niets te klagen. Het lopen ging makkelijk vandaag, daar kan ik verder weinig over zeggen. Blaren heb ik niet gelopen vandaag, wel een aantal rare blaasjes aan de boven/zijkant van mijn voet. Misschien overgevoelig voor de tape, op een lokale plek? Ach ja, met al mijn allergien sta ik er niet van te kijken. Beter een blaas op je voet dan een blaar onder je voet!
maandag 18 juli 2011
Klaar voor de 7e!
Vanaf morgen is het weer zover, mijn 7e 4daagse. Ik had er veel zin in maar de weerberichten stemmen mij toch wat negatief. Afgelopen zaterdag stond er in de gelderlander nog een bericht dat de lopers uit moeten gaan van 4 dagen regen, omdat het dan mee valt. Nou als ik die gedachte vast houdt, ga ik niet eens starten! Gelukkig heb ik de "Deventer Almanak" geraadpleegd en die geeft aan voor dinsdag 19 juli; Over gang naar mooi zomerweer, >25°C (Zij hebben de storm van afgelopen Donderdag ook voorspeld!) Dus daar hoop ik dan maar op. Voor de zekerheid zal ik toch maar een regenponcho meenemen.
Het trainen is er ook dit jaar weer behoorlijk bij ingeschoten, maar met netto 1040 vierdaagse kilometers in mijn benen, moet dat geen probleem zijn.
Als je wilt zien waar ik loop dan kun je dat checken op deze site: http://www.de4daagselive.nl/site/live mijn loopnummer is 40N716
Tot morgen!
vrijdag 23 juli 2010
donderdag 22 juli 2010
Dag 3
Toen dus snel naar de start, ik was maar 5 minuten te laat. De start ging gelukkig vandaag erg soepel, we konden zelfs 2 minuten voor de officiële tijd vertrekken. Bij de start kregen we weer de ouderwetse knipkaart uitgedeeld omdat de nieuwe polsbandjes toch niet blijken te werken.
Na een uurtje lopen hebben we even heerlijk koffie gedronken bij Patries en daarna ging onze tocht verder richting Malden, Molenhoek en Mook. In Mook hebben we heel even rustig gezeten omdat Es en ik die 80km en die van vandaag toch wel flink in onze benen voelden. Na Mook kwamen we door Middelaar, Plasmolen en Milsbeek. Omdat toen de heuvels inzicht kwamen hebben we even rust genomen. De heuvels zijn voor mij eigenlijk nooit een probleem, gelukkig. Zelfs Esther die normaal niets anders meer kan dan voet voor voet zetten tijdens de bergetappes, had zelfs de energie om tussendoor te gaan bellen, een unicum. Tussendoor zijn we nog even gestopt in Bredeweg om bij Oom Theo van Rif langs te gaan. Na Groesbeek hebben we nog even een soepje gegeten bij de rustpost van het CWZ. Toen was het tijd voor de echte berg etappe, de zevenheuvelenweg. Ik heb Es en Rif al snel gelost en heb in mijn eentje de bergen beklommen. Vooral ook met in mijn achterhoofd dat bij aankomst in Nijmegen er mensen voor mij klaar zaten langs de kant. Ik kon dan ook even rustig gaan zitten toen ik bij Ria aankwam en heb op Es en Rif gewacht. Daarna zijn we doorgegaan naar de Groesbeeksedwarsweg, waar weer bekenden stonden te wachten. Het thema aan de groesbeeksedwars was rood, dus had ik vandaag mn kleding en bril daar op aangepast. Daar heb een tijdje langs de kant gezeten en zitten genieten van de feeststemming die daar hing. Toen snel naar huis en bloggen, want ik ga zo lekker BBQen bij de ouders van Rif.
Ik moet zeggen dat ik wel lekker heb gelopen vandaag. De eerste paar uren waren wel lastig/zwaar, mijn voeten deden (nou ja, doen, maar het lijkt te wennen) flink zeer, alsof ze beurs zijn. De blaren vallen mee ik heb er tot nu toe nog maar 2! Het minst ooit! Weet nog niet of ik vandaag blaren heb gescoord, want ik nog met mn voetje in het badje.
Het valt me allemaal erg mee dit jaar. Maar ja, wat wil je na die 50km van vorig jaar. Dat 6e kruisje ga ik (ongelukken uitgesloten) morgen wel halen. Op naar de Via Gladiola!
woensdag 21 juli 2010
Dag 2
Tijdens het lopen kwam ik mijn oom Henk tegen, die ook meeliep. Ik ben een tijdje met hem meegelopen. Gezien zijn tempo wat hoger was dan dat van ons, ben ik bij een koffietentje afgehaakt om voor Es, Rif en mij koffie te halen. Helaas was daar weer sprake van een iets te opdringerige mevrouw die dacht dat ze voorrang had. Ze pakte voor mijn neus de door mij bestelde koffie weg onder het motto "ik stond hier al langer" mooi niet. Ik heb terwijl ik stond te wachten haar aanzien komen lopen. Even later zijn we ergens gaan rusten en wilde ik even mijn waterfles bijvullen ook daar was weer sprake van duwen en dringen en vooral ervoor zorgen dat je als eerste aan de beurt bent. Volgens mij ben ik toch niet echt het type mens dat zich snel aan de kant laat zetten, maar het is toch echt drie keer in 3 uur tijd gebeurt. Jammer, wandelen geeft vaak toch een gevoel van saamhorigheid alleen als er niet gewandeld word, is het ieder voor zich.
Eerlijk gezegd was mijn humeur toen ik vanochtend opstond al niet al te florissant en doorbovenstaande irritaties werd het er niet beter op. De woensdag is over het algemeen mijn minste dag en ook dit jaar had ik weer last van mijn overbekende "woensdag vierdaagse dip". Een saaie route en de vermoeidheid die erin hakt. Mijn voeten begin ik toch wat meer te voelen vandaag en mijn spieren komen lichtelijk in opstand. Als je dan ook nog de helft van de route alleen maar in en rondom Wijchen loopt, komt dat niet ten goede van je humeur. Toch heb ik volgens mij wat minder gezeurd en humeurig gedaan dan normaal. Ik zal het morgen aan mijn wandelmaatjes vragen. In ieder geval is het minder zeuren en humeurig zijn, naar mijn idee het gevolg van dat het allemaal eigenlijk nog steeds wel verbazingwekkend goed gaat. Ik heb dan wel een aantal blaren erbij gescoord vandaag, maar die lijken ook wel mee te vallen. Het lijkt erop dat ik ook wat rustiger loop dan normaal, wat minder haast heb en dus ook minder geforceerd loopt. Mijn rug die vaak opspeelt voel ik heel licht, maar das eigenlijk normaal. Oja, even terug naar het wandelen. In Beuningen zat Helen (zij liep de afgelopen 2 jaar met ons mee, sneuvelde helaas vorig jaar na de 1e dag) langs de kant met meloen en koude drankjes, heerlijk even bijtanken. Daarna zijn we doorgelopen naar de finish. Ik ben direct naar huis gegaan om me te douchen en toen snel naar Jenny gegaan die langs de route woont. Daar gezellig gezeten en gekeken hoe de laatste wandelaars voor de bezemwagen uit liepen.
Het weer was vandaag niet fijn, de luchtvochtigheid was hoog. Gezien ik nogal veel zweet, was dat niet prettig omdat het zweet niet opdroogde door de zon, waardoor ik de hele dag kletsnat was. Het was gister dan wel warmer, maar een stuk prettig weer.
Het afzien zat vooral in mijn hoofd vandaag, vermoeidheid en irritatie door het aso gedrag van sommige medewandelaars en het weer was ook niet echt lekker. Voor Es was het vandaag denk ik toch het meest afzien, die had veel last van haar heup. Dit was zelfs zo zichtbaar voor anderen dat ze bij de rustpost van het CWZ tot in de watten verzorgd werd. Ach ja, dan haal ik toch liever zelf mijn broodje, dan dat ik het krijg aangereikt ;-)
De helft zit er weer op en het valt me erg mee, nog maar 2 dagen te gaan. Dat gaat helemaal goed komen!
dinsdag 20 juli 2010
DAG 1
Mijn eerste doel van deze vierdaagse was koffie. Gelukkig hebben we een vast koffiedrink adres in Bemmel, met deze gedachte was het lekker lopen. Na de koffie in Bemmel gingen we via de Rijkerswoerdse plassen naar Elst. Waar we een soepje hebben gedronken bij een collega van http://www.propersona.nl/, oftewel mijn werk. We hadden onze twijfels waar de verzorgingspost van het CWZ was, waar Rifka werkt. Die bleek op een paar minuten afstand te zijn, waar we weer een soepje hebben genuttigd. Daarna zijn we doorgelopen tot Oosterhout en hebben we even een sanitaire stop gehouden en water bijgevuld. Over water hadden we vandaag niet te klagen, we zijn onderweg overladen met flesjes water die uitgedeeld werden langs de route en veel mensen boden ook hun tuinslang aan.
Toen we de waalbrug overstaken naar Nijmegen, had ik een leuk idee voor een foto. Al achteruitlopend mezelf op de foto zetten met de waalbrug op de achtergrond. Helaas liep dit anders af en viel ik met een smak op de grond. Gelukkig heb ik alleen mijn elleboog een beetje geschaafd. Dit had natuurlijk ook anders afkunnen lopen en einde vierdaagse kunnen betekenen. Rif, Es en ik hebben mijn actie bestempeld als de meest idiote actie ooit tijdens mijn wandelcarrière. Ach, ja het lopen ging zo makkelijk vandaag, dan moet je toch ergens anders een uitdaging in zoeken. Alleen is het niet zo handig om achteruit te gaan lopen, wanneer je 40 km in je benen hebt en op een brug vol met andere wandelaars loopt. Oja, de foto is niet echt gelukt, ik zal hem hierboven plaatsen.
Wat ik net al aangaf, ik heb lekker en makkelijk gelopen vandaag. Van afzien is er geen sprake geweest, maar dit is nog maar de 1e dag. Volgens mij heb ik zelfs niet 1 blaar. Dat is me nog nooit overkomen, geen bla(a)r(en), toch nog even goed checken zo meteen.
Morgen dag 2, de saaiste en voor mij de meest zware dag. Hopelijk gaat die ook meevallen.
maandag 19 juli 2010
Klaar voor de start!
Dit jaar loopt iedereen voor het eerst met een polsbandje, moet zeggen dat ik wel een beetje een koe voel. Alleen dan met een polsbandje i.p.v. een oormerk. Tja, dan had ik maar niet voor kudde wandelen moeten kiezen.
Wil je zien waar ik loop tijdens de vierdaagse dan kun je dat checken op de volgende site/link; http://www.de4daagselive.nl/40N493
Ik ga zo nog maar eens een voetenbadje nemen en dan een poging doen te slapen in deze hitte. Morgen om 4u gaat de wekker. Dan is het weer tijd voor 4 dagen lekker afzien!
zaterdag 25 juli 2009
Ik ben er klaar mee! Dag 4
De laatste keer 2.30u opstaan, gelukkig. Michiel was weer opgestaan om mn blaren door te prikken en mn knieën te tapen. Daarna nog even zelf mijn voeten getaped, toen ontdekte ik nog een blaar. De regen van de donderdag heeft mijn voeten geen goed gedaan en ik heb nog meer blaren gescoord. Toen ik mijn schoenen aandeed had ik het gevoel dat er iets in zat, schoenen weer uit en gekeken of er iets in zat. Dat bleek niet het geval te zijn. Ook waren mijn schoenen niet stiekem verwisseld in een paar van 2 maten kleiner, het waren echt mijn eigen schoenen. Mijn voeten en tenen waren gewoon helemaal opgezwollen.
Toen weer op naar de Wedren voor de start. Het eerste half uur, moest ik proberen weer een normale looppas te krijgen. Ik ging me zelfs afvragen, hoe ik ook al weer mijn voeten neer moest zetten, toch eerst de hak en dan afwikkelen naar de tenen? Ik had de neiging alleen nog maar op de voorkant van mijn voet te lopen. Na een half uurtje ging het wel enigzins. Ik raakte aan de praat met wat andere wandelaars en heb Rif en Es even in de steek gelaten. Toen ben ik verder gelopen met de andere wandelaars, leuk hoe dat gaat. Je praat een tijdje met iemand en dan wandeld die weer weg en je raakt zo weer aan de praat met een ander, zo spreek je veel mensen op een dag. Iedereen heeft het zelfde doel, gaat dezelfde kant op, dus je hebt vanzelf gespreksstof tijdens de 4daagse, dat is toch altijd weer gezellig en uniek. Toch ik moet zeggen dat het prettig is om je eigen wandelmaatjes te hebben, waar je toch wat meer mee kan delen.
Bij onze eerste verzorgingspost ben ik gestopt en Rif en Es kwamen daar even later ook weer. We hebben even lekker wat gegeten en gedronken en toen zijn we weer verder gegaan.
Vanaf dat moment (met nog zo`n 38km te gaan) liep het bij mij niet echt meer. Mijn voeten/blaren deden zeer, mijn knieën hadden er geen zin meer in en ik had het gevoel er doorheen te zakken. Iedere stap kostte moeite. De witte lijnen op de weg voelden als stoepranden en de stoepranden werden muurtjes. Oftewel, alles kostte extra moeite. In Grave lagen er een soort van kinderkopjes, daar had ik het gevoel dat ik aan het klunen was, het ging echt niet soepel meer.
Van opgeven was natuurlijk geen sprake meer, de laatste dag. Gewoon maar doorlopen ondanks de pijn. In Beers was er een splitsing van de route en moesten wij rechtsaf, alleen zat ons vaste soep adres nog 50meter verderop rechtdoor. We kregen toen van allerlei omstanders te horen dat we verkeerd liepen, grappig om te zien dat iedereen je goed in de gaten houdt. Alleen op dat moment was ik al met mijn hoofd bij de soep, dus mijn reactie was (met flinke stemverheffing) "ik weet het maar we moeten een paar meter verderop zijn". Dat leverde wat verbaasde reacties op en ik kan me voorstellen dat mensen dachten "dat mens is gefrustreerd". Nou dat klopte ook wel. De soep bij Annie was weer heerlijk. Ik weet niet wat Annie in haar soep doet, maar ik had weer iets meer energie daarna. Helaas was het van korte duur en toen we de potonbrug over waren in Cuijk, liep ik weer net zo beroerd als voor Beers.
Dat is zo gebleven tot de finish. Alleen gaf de eindstreep die steeds dichterbij kwam, me toch de energie om door te lopen. Rif en Es waren ook begrip vol en zijn nog een paar keer voor me gestopt zodat ik even op een muurtje kon zitten uitrusten. In Malden was onze laatste verzorgingspost van de gemeente Nijmegen. Daar werden we weer hartelijk ontvangen en werd er goed voor ons gezorgd. We kregen ook weer een bos bloemen van de gemeente en toen gingen we op voor de laatste 7 kilometer naar de finish. Die laatste kilometers waren weer overweldigend en onvoorstelbaar. Niet te geloven al die mensen die langs de kant staan aan te moedigen. Bijna was ik mijn pijn vergeten, je wordt gedragen door de mensen langs de kant. Alleen moet je toch nog steeds je voeten laten werken, maar de pijn doet er nauwelijks meer toe.
Op de Via Gladiola, stond Helen als eerste op ons te wachten. Super dat Helen er stond, ik weet niet of ik het had getrokken als ik was uitgevallen. Er stonden dit jaar nog meer bekenden voor ons langs de kant (die 50km lijkt ons toch meer aandacht op te leveren). Het was geweldig! Ik heb me een breuk getild aan de gladiolen en andere bloemen, maar dat kon de pret niet drukken. Dat maakt het nog mooier. Toen we met zijn drieën langs de ere tribune liepen, kregen we een duim en een respectvolle blik van de marsleider (dat heb ik nog niet meegemaakt, zou het die 50km zijn?). Omdat we via de gemeente Nijmegen liepen, gaf Ester Thom de Graaf en hand, ik had het niet zo snel door en niet de energie een paar stappen terug te lopen. Dus zwaaide Thom vriendelijk naar me en stak zn duim omhoog. Daarna over de Oranjesingel, aan beide kanten tribunes natuurlijk weer heel veel mensen langs de kant. Toen de bocht om naar de finish. Jaaaa! Eindpunt bereikt! Eindelijk, snel mijn kruisje opgehaald. Mijn vijfde, een zilveren medaille. Ik kreeg hem opgespeld van de mevrouw bij het registratiebureau. Daarna door na de Maxim waar we met zijn 3en en onze fans ;-) hebben geproost op onze 200km. Ik moet zeggen dat ik zo ontzettend moe was, dat er volgens mij nou niet echt een normaal gesprek te voeren was, maar ik vond het erg gezellig. Na een uurtje of 2 ben ik naar huis gegaan. Rif en Es gingen later nog de stad in, ik ben (zoals gewoonlijk, bij de 40 trek ik het ook niet) afgehaakt en ben heerlijk op de bank geploft. Er kwamen nog wat vierdaagsefeestenlogees langs die later de stad in gingen en daarna ben ik heerlijk in bad gaan liggen en rond 24u mijn bed ingedoken. Heerlijk om te gaan slapen met een vierdaagse achter de rug en niet meer om 2.30u te hoeven opstaan.
Wat zal ik zeggen over deze vierdaagse? Het was zeker het toppunt van afzien, dat "lekker" haal ik ertussen uit. Voor mij geen 50km meer. Tjonge jonge, het was mij net iets te veel van het goede. Het enige wat ik de afgelopen 4 dagen heb gedaan is; Wandelen, eten en slapen. Verder was er geen tijd voor andere dingen, das minder leuk. Normaal maak je meer deel uit van het hele vierdaagse gebeuren. Deze keer was ik toch vaak enigzins kapot en beleefde ik de vierdaagse toch anders, het was minder genieten en meer afzien. Die 10km per dag meer is toch wat te veel, in ieder geval voor mijn lijf. De spieren in mijn rug en bovenbenen, werkten niet echt mee. Waardoor ik pijn kreeg in mijn knieën. Ik moet zeggen dat ik daar gelukkig na een nacht slapen minder last van heb en ik hoef gelukkig ook niet meer 50km te wandelen. Daarbij heb een mooi aantal blaren gescoord, dit jaar. Het aantal blaren 6 links en 3 rechts, waarvan aan beide kanten 2 joekels op mijn hakken. Het vroege opstaan en te weinig slapen, was ook niet bevorderlijk, zeker niet voor mijn gemoedtoestand.
Die 50 is ook echt te veel, geen tijd hebben voor andere dingen omdat je moet wandelen. Het is gewoon te lang om (inclusief rust) een kleine 12 uur te wandelen per dag, op een gegeven moment mag het toch echt wel afgelopen zijn.
Wat ik erg fijn vond is dat veel mensen met me meeleefden en mij hebben gesteund via; sms, mail, blogreacties, telefoon, langs de route staan. Super! Bedankt! Het heeft me er zeker een flinke steun in de rug gegeven.
Ook Michiel heeft dit jaar me weer geweldig geholpen. Het is toch fijn als iemand `s ochtends vroeg je even helpt met blaren prikken en allerlei ander noodzakelijk kwaad verricht tijdens de vierdaagse. Michiel heeft zelfs na de finish mijn bloemen mee naar huis gesjouwd. Volgens mij was dat het meest zwaar omdat ie steeds werd aangesproken door mensen die hem feliciteerden, terwijl hij niet gelopen heeft.
Rif, Es en Helen (helaas Helen maar 1 dag) waren ook weer erg begripvol dit jaar. Ik denk dat ik dit jaar toch echt wel het meest gezeurd heb tegen hen. Voor Es was het misschien ook nog wel een voordeel, een van ons tweeën heeft het meestal het zwaarst. Dit jaar was ik het en dat was voor Es wel fijn, het namelijk altijd fijn als een ander het nog zwaarder heeft. Dan wordt je eigen pijn wat minder. Hopelijk is het volgend jaar weer omgekeerd ;-) (sorry Es). In ieder geval was ik ook dit jaar weer erg blij met mijn wandelmaatjes.
Het is/geeft absoluut een kick om de 50/200 km te hebben gelopen. Alleen ga ik die 50km echt nooit meer lopen, "het toppunt van afzien" hoeft voor mij niet nog een keer. Dan liever "lekker afzien" en de 40km lopen.
donderdag 23 juli 2009
Nog maar 50 kilometer!
Toen weer op naar de start, ik moet zeggen dat ik me toen nog steeds niet echt happy voelde. Dat heeft een uurtje of 2 geduurd en toen het licht werd (de zon zat de hele ochtend achter de wolken), voelde ik me een stuk beter. Ondanks de blaren en andere pijntjes ging het lopen niet slecht, ik voelde me een stuk beter dan gisteren. De lus van de 50km ging naar Ottersum (ergens bij Milsbeek in de buurt). Het was een rustige route met nauwelijks mensen langs de kant. Toen we naar Ottersum toe liepen werd de lucht, die al geen enkel spoortje blauw liet zien, steeds grijzer. In Ottersum besloten we ergens koffie te gaan drinken, we zaten net binnen en toen begon het te regenen. We hebben een tijd gewacht, maar de regen bleef, dus toen hebben we onze regenkleding aangedaan en zijn we verder gaan lopen. De regen en de rustige route, deden de sfeer niet ten goede. Het was stil op de route. Ik moet zeggen dat ik alleen maar in de wandelmodus (verstand op nul en lopen maar!) was en het asfalt maar eens goed heb bestudeerd. Ik liet mn hoofd een beetje hangen en moet zeggen dat er best mooie steentjes in het asfalt zitten ;-)
Toen we weer op de route kwamen waar ook de andere afstanden liepen, regende het nog steeds. Een pluspunt was dat de heuvels begonnen. Ik kwam de weg op en liep tegen een groep zingende soldaten aan en ben voor ze uit de heuvels opgelopen, heerlijk zo`n bergetappe. Rif en Es waren me ineens kwijt, een tijdje later hebben we elkaar weer ontmoet in Bredeweg bij Oom Theo, waar we ieder jaar langsgaan. Daar hebben we even gezeten, nog steeds regende het.
Daarna zijn we door Groesbeek naar de zevenheuvelenweg gelopen, aan het begin van de zevenheuvelenweg zat onze verzorgingspost van de gemeente. Net voor de zevenheuvelenweg stopte de regen en toen we aan de soep en een broodje knakworst zaten, begon de zon te schijnen. Toen was het over de zevenheuvelen, op naar Nijmegen. De zevenheuvelen ben ik voor mijn doen rustig overgegaan samen met Rif en Es. Mijn voeten deden ontzettend zeer, door de natte schoenen en sokken. Ik had het gevoel dat ik drie paar sokken aan had en een prop onder mn tenen. Niet lekker lopen. Toen we klaar waren met de zevenheuvelen gingen we via Berg en Dal naar Nijmegen. Dat was nog ruim een uur naar de finish. Die laatste loodjes waren zeker zwaar. Mn knieën deden zeer, door vermoeidheid in mijn benen, ik had het gevoel dat mn benen door zouden knikken. Dat loopt nogal vervelend, als je ieder stap moeite moet doen en pijn hebt. Daarbij voelen mijn voeten/blaren toch wel een stuk of nog steeds alsof de rest van de 4daagse wandelaars eroverheen is gelopen en dan wel vandaag weer. Wel was het erg leuk in Nijmegen Oost en natuurlijk met iedereen op de Groesbeeksedwars weg, ik kon helaas niet lang blijven.
Al met al, viel de dag mee. Ik heb redelijk gelopen, op het laatste stuk na dan. Maar het duurt zo lang! Dus weinig tijd voor andere dingen, ik ga zo maar eens slapen.
Morgen de laatste dag, het zal niet makkelijk zijn, maar ik denk dat ik m wel ga uitlopen.
woensdag 22 juli 2009
Nog maar 100 kilometer!
We hadden vandaag eerder afgesproken en de start ging daardoor ook sneller. Om 4.08u konden we beginnen aan onze 2e dag.
Mijn humeur was vandaag vanaf het begin al niet echt top,daarbij was het erg vochtig weer, waardoor het zweet met stralen van mn lijf loopt en ik de druppels overal heb hangen. De eerste 3u tot aan de verzorgingspost, liepen we lekker door. Ondanks dat ik last had van vermoeidheid. Na onze stop, liep het echt niet lekker meer. Mijn voeten, maar vooral mn tenen, voelen alsof de rest van de vierdaagse lopers erover heen zijn gelopen, beurs dus.
Ook Es had het vandaag niet makkelijk, veel pijn aan haar heupen. We zijn tussen onze vaste verzorgingsposten van de gemeente Nijmegen een paar keer extra gaan rusten. En dat was voor mij ook nodig, mn rug gaat toch ook weer wat opspelen waardoor (das nieuw dit jaar) mn knieën pijn gaan doen. Door de vermoeidheid krijg ik ook last van "zweefvoeten", dat houdt in dat je moeite hebt met je voeten neer zetten. Waardoor je dus verkeerd gaat lopen, gelukkig ben ik al 4 vierdaagse hiermee bekend, alleen kost het wat meer moeite om goed te blijven lopen.
De extra lus voor de 50 km was via Balgoij en Niftrik een mooie route via de dijk. Ik moet zeggen dat de 10km extra ook een voordeel is, je komt eens op andere plekken.
Verder zal ik kort zijn over de dag, naar mijn idee is dit de zwaarste dag die ik ooit heb gelopen tijdens de vierdaagse. Ik heb bijna continu afgezien (zere voeten, benen, slaapgebrek, knieën en me kapot zweten). "Het toppunt van afzien" is bereikt vandaag, zeker weten.
Vandaag heb ik trouwens de eerste irritante man ontmoet op de 50km. Ik stond nogal humeurig bij de start wat tegen Es en Rif aan te klagen, gaat hij zich ermee bemoeien en maakt een opmerking in de trand van "moet je jezelf bewijzen als vrouw". Ik heb nog een irritante opmerking terug gemaakt en toen ging het nog een paar keer over en weer. Toen besloot ik maar mn mond te houden, wat irritante zogenaamde grappige vent zeg!
Dan nog een ding.
De mensen langs de kant die gaan zeuren, wanneer je niet lacht of iedere keer als er iemand zwaait, je niet terug zwaait. Dan krijg je opmerkingen van: kun je niet lachen/zwaaien, we zitten hier voor jullie aan de zijkant. Nou ik ben de koningin niet en ga echt niet de hele tijd lopen zwaaien, lopen is al zwaar genoeg. Trouwens, ik heb de koningin nog nooit 50 kilometer lang zien zwaaien. Soms kun je gewoon even niet vriendelijk terugkijken en ben je druk genoeg met jezelf. De opmerking we zitten hier voor jullie aan de kant, kunnen we meteen van tafel schuiven. Als er geen lopers waren zaten er ook geen mensen aan de kant.
Als het toppunt van afzien beleeft, dan worden kleine dingetjes, al snel een grote irritatie. Die dingen worden altijd geroepen, maar vandaag kon ik ze echt niet hebben.
Nu even de positieve punten van de dag;
- Ik heb net een nieuw fototoestel en daar ben ik regelmatig mee aan het prutsen.
- Ik moet Rif en Es absoluut bedanken (of misschien mn excuus aanbieden?, gelukkig kennen ze me ook langer) dat ze vandaag mijn oeverloze geklaag aan hebben gehoord. Bedankt Rif en Es!
- Een leuke ontvangst bij Jen, die langs de route woont. Jammer genoeg kon ik niet al te lang blijven hangen.
- De verzorgingspost van de gemeente Nijmegen, zoals ieder jaar weer top!
- De ontspanningmassage die ik heb gehad van Saskia, het was weer heerlijk. Ik ben nu helemaal ontspannen (ondanks de pijntjes)
- Michiel; die vanochtend is opgestaan om mn blaren op te knippen, die ik overdag kan bellen om te vragen of hij klusjes voor me doet, die voor me gekookt heeft. Ook hoort ie mijn gezeur aan.Das pas echte liefde!
Morgen de 7 heuvelen, mijn favoriete dag. Ik hoop dit jaar ook, maar vrees er toch een beetje voor of ik er van kan genieten. We zullen zien!























