Ik ben er klaar mee! Dag 4

Dag 4
De laatste keer 2.30u opstaan, gelukkig. Michiel was weer opgestaan om mn blaren door te prikken en mn knieën te tapen. Daarna nog even zelf mijn voeten getaped, toen ontdekte ik nog een blaar. De regen van de donderdag heeft mijn voeten geen goed gedaan en ik heb nog meer blaren gescoord. Toen ik mijn schoenen aandeed had ik het gevoel dat er iets in zat, schoenen weer uit en gekeken of er iets in zat. Dat bleek niet het geval te zijn. Ook waren mijn schoenen niet stiekem verwisseld in een paar van 2 maten kleiner, het waren echt mijn eigen schoenen. Mijn voeten en tenen waren gewoon helemaal opgezwollen.
Toen weer op naar de Wedren voor de start. Het eerste half uur, moest ik proberen weer een normale looppas te krijgen. Ik ging me zelfs afvragen, hoe ik ook al weer mijn voeten neer moest zetten, toch eerst de hak en dan afwikkelen naar de tenen? Ik had de neiging alleen nog maar op de voorkant van mijn voet te lopen. Na een half uurtje ging het wel enigzins. Ik raakte aan de praat met wat andere wandelaars en heb Rif en Es even in de steek gelaten. Toen ben ik verder gelopen met de andere wandelaars, leuk hoe dat gaat. Je praat een tijdje met iemand en dan wandeld die weer weg en je raakt zo weer aan de praat met een ander, zo spreek je veel mensen op een dag. Iedereen heeft het zelfde doel, gaat dezelfde kant op, dus je hebt vanzelf gespreksstof tijdens de 4daagse, dat is toch altijd weer gezellig en uniek. Toch ik moet zeggen dat het prettig is om je eigen wandelmaatjes te hebben, waar je toch wat meer mee kan delen.
Bij onze eerste verzorgingspost ben ik gestopt en Rif en Es kwamen daar even later ook weer. We hebben even lekker wat gegeten en gedronken en toen zijn we weer verder gegaan.
Vanaf dat moment (met nog zo`n 38km te gaan) liep het bij mij niet echt meer. Mijn voeten/blaren deden zeer, mijn knieën hadden er geen zin meer in en ik had het gevoel er doorheen te zakken. Iedere stap kostte moeite. De witte lijnen op de weg voelden als stoepranden en de stoepranden werden muurtjes. Oftewel, alles kostte extra moeite. In Grave lagen er een soort van kinderkopjes, daar had ik het gevoel dat ik aan het klunen was, het ging echt niet soepel meer.
Van opgeven was natuurlijk geen sprake meer, de laatste dag. Gewoon maar doorlopen ondanks de pijn. In Beers was er een splitsing van de route en moesten wij rechtsaf, alleen zat ons vaste soep adres nog 50meter verderop rechtdoor. We kregen toen van allerlei omstanders te horen dat we verkeerd liepen, grappig om te zien dat iedereen je goed in de gaten houdt. Alleen op dat moment was ik al met mijn hoofd bij de soep, dus mijn reactie was (met flinke stemverheffing) "ik weet het maar we moeten een paar meter verderop zijn". Dat leverde wat verbaasde reacties op en ik kan me voorstellen dat mensen dachten "dat mens is gefrustreerd". Nou dat klopte ook wel. De soep bij Annie was weer heerlijk. Ik weet niet wat Annie in haar soep doet, maar ik had weer iets meer energie daarna. Helaas was het van korte duur en toen we de potonbrug over waren in Cuijk, liep ik weer net zo beroerd als voor Beers.
Dat is zo gebleven tot de finish. Alleen gaf de eindstreep die steeds dichterbij kwam, me toch de energie om door te lopen. Rif en Es waren ook begrip vol en zijn nog een paar keer voor me gestopt zodat ik even op een muurtje kon zitten uitrusten. In Malden was onze laatste verzorgingspost van de gemeente Nijmegen. Daar werden we weer hartelijk ontvangen en werd er goed voor ons gezorgd. We kregen ook weer een bos bloemen van de gemeente en toen gingen we op voor de laatste 7 kilometer naar de finish. Die laatste kilometers waren weer overweldigend en onvoorstelbaar. Niet te geloven al die mensen die langs de kant staan aan te moedigen. Bijna was ik mijn pijn vergeten, je wordt gedragen door de mensen langs de kant. Alleen moet je toch nog steeds je voeten laten werken, maar de pijn doet er nauwelijks meer toe.
Op de Via Gladiola, stond Helen als eerste op ons te wachten. Super dat Helen er stond, ik weet niet of ik het had getrokken als ik was uitgevallen. Er stonden dit jaar nog meer bekenden voor ons langs de kant (die 50km lijkt ons toch meer aandacht op te leveren). Het was geweldig! Ik heb me een breuk getild aan de gladiolen en andere bloemen, maar dat kon de pret niet drukken. Dat maakt het nog mooier. Toen we met zijn drieën langs de ere tribune liepen, kregen we een duim en een respectvolle blik van de marsleider (dat heb ik nog niet meegemaakt, zou het die 50km zijn?). Omdat we via de gemeente Nijmegen liepen, gaf Ester Thom de Graaf en hand, ik had het niet zo snel door en niet de energie een paar stappen terug te lopen. Dus zwaaide Thom vriendelijk naar me en stak zn duim omhoog. Daarna over de Oranjesingel, aan beide kanten tribunes natuurlijk weer heel veel mensen langs de kant. Toen de bocht om naar de finish. Jaaaa! Eindpunt bereikt! Eindelijk, snel mijn kruisje opgehaald. Mijn vijfde, een zilveren medaille. Ik kreeg hem opgespeld van de mevrouw bij het registratiebureau. Daarna door na de Maxim waar we met zijn 3en en onze fans ;-) hebben geproost op onze 200km. Ik moet zeggen dat ik zo ontzettend moe was, dat er volgens mij nou niet echt een normaal gesprek te voeren was, maar ik vond het erg gezellig. Na een uurtje of 2 ben ik naar huis gegaan. Rif en Es gingen later nog de stad in, ik ben (zoals gewoonlijk, bij de 40 trek ik het ook niet) afgehaakt en ben heerlijk op de bank geploft. Er kwamen nog wat vierdaagsefeestenlogees langs die later de stad in gingen en daarna ben ik heerlijk in bad gaan liggen en rond 24u mijn bed ingedoken. Heerlijk om te gaan slapen met een vierdaagse achter de rug en niet meer om 2.30u te hoeven opstaan.

Wat zal ik zeggen over deze vierdaagse? Het was zeker het toppunt van afzien, dat "lekker" haal ik ertussen uit. Voor mij geen 50km meer. Tjonge jonge, het was mij net iets te veel van het goede. Het enige wat ik de afgelopen 4 dagen heb gedaan is; Wandelen, eten en slapen. Verder was er geen tijd voor andere dingen, das minder leuk. Normaal maak je meer deel uit van het hele vierdaagse gebeuren. Deze keer was ik toch vaak enigzins kapot en beleefde ik de vierdaagse toch anders, het was minder genieten en meer afzien. Die 10km per dag meer is toch wat te veel, in ieder geval voor mijn lijf. De spieren in mijn rug en bovenbenen, werkten niet echt mee. Waardoor ik pijn kreeg in mijn knieën. Ik moet zeggen dat ik daar gelukkig na een nacht slapen minder last van heb en ik hoef gelukkig ook niet meer 50km te wandelen. Daarbij heb een mooi aantal blaren gescoord, dit jaar. Het aantal blaren 6 links en 3 rechts, waarvan aan beide kanten 2 joekels op mijn hakken. Het vroege opstaan en te weinig slapen, was ook niet bevorderlijk, zeker niet voor mijn gemoedtoestand.
Die 50 is ook echt te veel, geen tijd hebben voor andere dingen omdat je moet wandelen. Het is gewoon te lang om (inclusief rust) een kleine 12 uur te wandelen per dag, op een gegeven moment mag het toch echt wel afgelopen zijn.

Wat ik erg fijn vond is dat veel mensen met me meeleefden en mij hebben gesteund via; sms, mail, blogreacties, telefoon, langs de route staan. Super! Bedankt! Het heeft me er zeker een flinke steun in de rug gegeven.

Ook Michiel heeft dit jaar me weer geweldig geholpen. Het is toch fijn als iemand `s ochtends vroeg je even helpt met blaren prikken en allerlei ander noodzakelijk kwaad verricht tijdens de vierdaagse. Michiel heeft zelfs na de finish mijn bloemen mee naar huis gesjouwd. Volgens mij was dat het meest zwaar omdat ie steeds werd aangesproken door mensen die hem feliciteerden, terwijl hij niet gelopen heeft.

Rif, Es en Helen (helaas Helen maar 1 dag) waren ook weer erg begripvol dit jaar. Ik denk dat ik dit jaar toch echt wel het meest gezeurd heb tegen hen. Voor Es was het misschien ook nog wel een voordeel, een van ons tweeën heeft het meestal het zwaarst. Dit jaar was ik het en dat was voor Es wel fijn, het namelijk altijd fijn als een ander het nog zwaarder heeft. Dan wordt je eigen pijn wat minder. Hopelijk is het volgend jaar weer omgekeerd ;-) (sorry Es). In ieder geval was ik ook dit jaar weer erg blij met mijn wandelmaatjes.

Het is/geeft absoluut een kick om de 50/200 km te hebben gelopen. Alleen ga ik die 50km echt nooit meer lopen, "het toppunt van afzien" hoeft voor mij niet nog een keer. Dan liever "lekker afzien" en de 40km lopen.